ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٧٣ - درس چهارم محبت و دوست يابى از آثار حيات طيب

لانعامكم ]( [١] . هم مورد تمتع و بهره بردارى خود شماست و هم دام هايتان . اين ها نعمت هايى هستند مشترك بين انسان و حيوان . بنابراين نمى توانند انسان را از سطح حيوانات به اوج انسانيت برسانند .

بيانى است منقول از امام سجاد ( ع ) كه فرمود : ببينيد خداوند نعمت هاى خود را , نعمت هاى علمى و معرفتى را , و آن درجات عاليه روح را كه نام مى برد به يك نحو بيان مى كند و آن نعمت هاى مادى همچون سرسبز شدن گياهان , ريزش باران , رشد درختان و به بار نشستن آن ها را به نحو ديگرى تعبير دارد , مى فرمايد : اين ها وسايل تمتع و التذاذى است براى شما و دام هايتان .

اگر كسى در اين حد محبت ورزد , علاقه و انس وى به همين باشد , بهتر بخورد , بهتر بپوشد , بهتر بنوشد , چنين انسانى در ديد قرآن كريم در حد يك دام است , نه بالاتر .

در جاى ديگر مى فرمايد( : كلوا و ارعوا أنعامكم ) [٢] . از اين مواهب طبيعى قدرى خودتان بخوريد و قدرى به دام هايتان بدهيد . اما آن جا كه صحبت از علم و معرفت و كمالات عاليه روحى است مرز انسان هاى الهى را از مرز انسان هاى مادى جدا مى كند . در سوره فاطر پس از اين كه جريان ريزش باران را مطرح مى كند چنين مى فرمايد :

( و من الناس والدواب والانعام مختلف الوانه كذلك انما يخشى الله من عباده العلماء ) [٣] انعام حيواناتى را مى گويند كه راه رفتن شان با نعومت [٤] و نرمى همراه است .