ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٧٢ - درس چهارم محبت و دوست يابى از آثار حيات طيب

باشد . نشانه محبت حق اين است . هدف , محبت به حق است و اين محبت ها وسيله اند . اين ها مطالبى است كه از قرآن كريم به خوبى استنباط مى شود .

اما اين كه انسان , بدون محبت نمى تواند زندگى كند , بديهى است زيرا كه انسان بدون كشش و بدون گرايش به دنبال چيزى راه نمى افتد و بدون اشتياق و محبت قدم از قدم برنمى دارد . پس ريشه تمام تلاش ها و كوشش ها محبت است . اما اين محبت بايد به كدام محبوب تعلق بگيرد .

قرآن كريم مى فرمايد : عده يى از انسان ها دوستدار باطل و دنيااند . و به چيزى كه رفتنى است دل بسته اند . اين ها نمى دانند كه اين نعمت هاى مادى بهاى جان آدمى نيست . چرا كه نعمت هاى الهى در سطح طبيعت , هم به عنوان غذاى انسان است و هم به عنوان غذاى دام و حيوانات . و اگر انسان در حد تهيه اين لذت هاى مادى بكوشد همانند حيوانات در حيات حيوانى مانده است و از حيات انسانى بهره يى ندارد . اين مطلب در آيه ذيل قابل ملاحظه است . خداوند متعال مى فرمايد( : ألم يروا أنا نسوق الماء الى الارض الجرز ) [١] . مگر نمى بينيد كه ما آب را به سرزمين هاى خشك و پژمرده راهنمايى مى كنيم ؟( فنخرج به زرعا تأكل منه أنعامهم و أنفسهم ) [٢] . سپس به بركت بارش باران نباتات و گياهانى را مى رويانيم كه هم دام هايشان از آن بهره مى برند و هم خودشان .

در جاى ديگر مى فرمايد : اين نعمت هاى طبيعى([ متاعا لكم