ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٤٥ - درس دوم حيات طيبه

باشد ولى كار خوب را جزا نمى دهيم مگر از جان خوب سر زده باشد , در صدر آيه فرمود هر كس خلاف كرد كيفر مى بيند , عمل بد كيفر دارد خواه مؤمن باشد , خواه كافر , عمل بد را قيد نكرد , فرمود : اگر عمل بد بود و انسان هم كافر بود كيفر مى بيند , بلكه فرمود هر كه خلاف كرد كيفر مى بيند , اين بخش اول كه صدر آيه است اما بخش دوم , نفرمود هر كه كار خوب كرد پاداش مى گيرد فرمود : هر كه كار خوب كرد اگر مؤمن باشد پاداش مى گيرد .

پس بين كار زشت و زيبا فرق است , بين كار بد و كار خوب فرق است , بين عمل صالح و طالح [١] فرق است , هر كس عمل زشت كرد كيفر مى بيند , خواه مؤمن , خواه كافر , ولى اين طور نيست كه هر كس عمل خوب كرد پاداش ببيند اگر كسى عمل خوب كرد جانش با ايمان و با اعتقاد بود پاداش مى بيند . اگر جانش معتقد و مؤمن نبود از مزاياى وهمى برخوردار است . اين ديد قرآن كريم است . من عمل سيئة]( . هر كس كار بدى انجام بدهد( فلا يجزى الا مثلها ) . همانند آن كيفر مى بيند , ديگر نفرمود عمل كه بد بود اگر عامل كافر بود كيفر مى بيند , نه , خواه عامل مؤمن , خواه كافر , در برابر كار بد كيفر است .

بخش دوم( : و من عمل صالحا) . كسى كار خوبى كرد به او پاداش نمى دهند . كسى عمل خوبى انجام داد به او پاداش نمى دهند مگر اين كه براى الله كرده باشد آن است كه به انسان حيات طيب و سعادت ابدى مى بخشد , اين همان تعبيرى است كه مى گويند حسن فعلى با حسن فاعلى زمينه ميشود تا انسان به سعادت ابدى برسد .