ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٤٩ - در قيامت واقعيتها ظهور مى كند

واقعيت است( . ومن الناس من يتخذ من دون الله انداد ) [١] . مى فرمايد : بعضى از مردم براى خدا از غير خدا همانند و همتايى قايل اند . از غير خدا سخن مى شنوند و از غير خدا كمك مى خواهند و به غير خدا تكيه مى كنند . اينها براى خداوند مثل و همتا قرار دادند .

گاهى انسان به خودش متكى است و گاهى به قوم و قبيله اش و گاهى به نژاد و ملت اش . هر تكيه گاهى كه غير از حق باشد اتكاء به شرك است( . يحبونهم كحب الله ) [١] . اين ها آن همتايان خدا را , همان هايى كه مشركين آنان را مركز قدرت دانسته و به آن ها اميد داشته و از آن ها مدد مى طلب اند , به آن ها چنان علاقه دارند كه مؤمنين به خدا محبت مى ورزند . اين يك محبت دروغين است كه بين بت پرستان است و معبودان آن ها . هوى پرست هم خود بت پرست است . بين انسان هوى پرست و معبود او كه هواى اوست , يك محبت دروغين است .

اما در قبال اين ها گروهى اند كه محبت راستين دارند( . والذين آمنوا اشد حبا لله ) [٢] . آن ها كه مؤمنين اند محبت شان نسبت به الله شديدتر از محبت ديگران است . محبت راستين مؤمنين شديدتر از محبت دروغين مشركين خواهد بود . زيرا يك حقيقتى است كه تمام اعماق جان اين ها را فرا گرفته است .

حال در روز قيامت واقعيت براى آنان روشن مى شود . مى فرمايد :

( ولو يرى الذين ظلموا اذ يرون العذاب ان القوة لله جميعا ) [٣] . كفار وقتى كه عذاب را ديدند در آن روز متوجه مى شوند كه تمام قدرت ها از آن