ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٠٢ - درس دوازدهم هوى پرستى منشاء فراموشى و قيامت

بخش راجع به انكار معاد ) , جز گذشت روزگار چيزى ما را از بين نمى برد . همان حرفى كه يك ماركسيست مى گويد ( يعنى انكار مبدء ) اما قرآن مى فرمايد : اين حرف را روى علم و عقل و استدلال نمى گويند بلكه روى مظنه و گمان سخن مى گويند چون نديدند مرده اى زنده شود خيال كردند معاد نيست غافل از اينكه از اين دنيا به عالم ديگر منتقل مى شوند و همچنان به حيات هاى متصل زنده خواهند بود .

( واذا تتلى عليهم آياتنا بينات ماكان حجتهم الا ان قالوا ائتوا بابائنا ان كنتم صادقين ) [١] دليلشان اين است كه اگر راست مى گوييد پدران و نياكان كه مرده اند زنده و حاضر كنيد ولى در جواب مى فرمايد : به آنها بگو اى پيامبر( قل الله يحييكم ثم يميتكم ثم يجمعكم الى يوم القيمة لا ريب فيه ولكن اكثر الناس لايعلمون ) [٢] نگوئيد روزگار و طبيعت ما را از بين مى برد , چون نظام آفرينش , نظام على و معلولى است , نظامى است متقن و محكم و براساس علم و حكمت و مبدء اين عالم الله است كه به شما حيات مى دهد و شما را از اين عالم به عالم ديگر منتقل مى كند و در آن روز ترديدى نبوده و شك بردار نيست نه در اصل معاد ريب و ترديد است و نه در قيامت مى توان به چيزى شك نمود , امرى است ضرورى و حتمى ولى اينهايى كه منكر معادند از روى جهل آن را انكار مى كنند وگرنه انسان عاقل به ياد معاد خود مى باشد( . ولله ملك السموات والارض و يوم تقوم الساعة يومئذ يخسرالمبطلون ) [٣] نفوذ و فرمانروايى آسمان و زمين از آن خداست خداى سبحان مى تواند اينها را به نظام ديگر تبديل كند و به حساب همگان رسيدگى نمايد روزى كه قيامت قيام كند