ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٠١ - درس دوازدهم هوى پرستى منشاء فراموشى و قيامت

ختم نشود و قيامتى بعد از اين عالم نباشد جهان هستى , عالمى باطل و لغو مى شود و چون خداوند حق است و عالم را نيز به حق خلق كرد حتما قيامتى در پيش است تا هر انسانى در برابر كارش جزاى آن را ببيند بدون اينكه ظلمى بر او واقع شود( . افرايت من اتخذ الهه هويه و اضله الله على علم و ختم على سمعه و قلبه و جعل على بصره غشاوة . فمن يهديه من بعد الله افلا تذكرون ) [١] منشأ فراموشى قيامت هوى پرستى و محور قرار دادن اميال شخصى و بدلخواه عمل كردن است و فراموشى آخرت همان فراموشى مبدء است . عاملى كه انسان را از آخرت باز مى دارد همان عامل انسان را هوى پرست مى كند نه اينكه دو عامل باشد كه يكى انسان را از حق باز دارد و ديگرى او را از قيامت باز دارد چون( انا لله و انا اليه راجعون ) [٢] ما از خدا هستيم و به او برمى گرديم , آن چيزى كه جلوى انسان را مى گيرد تا بسوى مبدء حركت نكند همان جلوى ياد معاد او را مى گيرد . لذا فرمود( : افرأيت من اتخذ) . . . . آيا ديدى كسى را كه معبودش همان هوى اوست و به ميل خود كار مى كند نه به دستور مبدء بنده هوس است نه خدا ( انسان هوى پرست بت پرست است ) و انسانى كه با ياد معاد از خطر هوى پرستى نجات پيدا كرد موحد مى شود و انسان موحد اهل نجات خواهد بود بعد مى فرمايد( : وقالوا ماهى الا حياتنا الدنيا نموت و نحيا و مايهلكنا الا الدهر ومالهم بذلك من علم ان هم الا يظنون ) [٣] خداوند متعال از قول هوى پرستان مى گويد : ما جز طبيعت و عالم دنيا , عالم ديگرى را نمى شناسيم بعد از مرگ خبرى نيست يك عده از ما زنده مى شويم و يك عده از ما مى ميريم ( اين