ياد معاد - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٣٦ - درس هشتم نقش ياد قيامت در سازندگى انسان

معيار وحى است و هم كلماتش درباره هدف طبق وحى است . پس تمام بيانهايى كه درباره راه و يا هدف دارد , مطابق با وحى است . آنگاه در سوره نازعات فرمود : وقتى مى بيند كه عده يى هدف را رها كرده و بيراهه مى روند , به آنها مى فرمايد : ( فأين تذهبون ) [١] به كجا مى رويد ؟ آيا راه ديگرى هم هست ؟ مگر هدف ديگرى هم هست ؟ اين كمال عطوفت و عنايت رسول اكرم ( ص ) است( . ان هو الا ذكر للعالمين لمن شاء منكم ان يستقيم ) [٢] .

اين مطلب نه تنها براى شماست بلكه يك پيام جهانى است چرا كه اين دين براى هدايت انسانيت است , نه براى گروه و دسته خاص . انسانيت عوض نمى شود يعنى انسانيت در ميان اقوام و نژادهاى مختلف تفاوت نمى كند و همه انسان اند . اين سوره در مكه نازل شد و معلوم است كه در اوايل بعثت رسول اكرم ( ص ) مسئله جهانى بودن دين آن حضرت مى باشد . لذا در همان اوايل بعثت مى فرمايد : اين پيام , پيام جهانى است .

از همان اول دعواى جهانى بودن داشت و اگر ببيند كسى اين راه را طى نمى كند و با آن هدف مأنوس نيست , در كمال عطوفت مى گويد كجا مى رويد ؟ آن گاه براى اينكه اين هدف چون راه مقدمه هدف است , بهتر به ياد انسان بماند و در اثر توجه به آن هدف تمام بياناتش اجرا و تمام دستوراتش احيا بشود , مى فرمايد : اگر شما هدف و مقصد را رها كرديد : يعنى ياد قيامت از جان شما رخت بر بست , در اين صورت هيچيك از اين دستورات را هم انجام نخواهيد داد , چون بار