قاعده لاضرر، ترجمه القواعد الفقهية - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٥ - روايات خاص از طريق شيعه
١٢. مرحوم كلينى، در كتاب «الكافى» [١] با سند خود، از محمد بن حسين، نقل كرده كه او گفت: به ابى محمد امام حسن عسگرى عليه السلام، نوشتم كه شخصى بر روى نهر روستا آسيابى دارد؛ مالك اين روستا شخصى است و مىخواهد آب را از غير اين نهر موجود، به روستا برساند، كه اگر چنين كارى كند آسياب از كار مىافتد، آيا حق چنين كارى دارد؟ امام عليه السلام مرقوم داشتند: از خدا بترسد و مطابق عرف عمل كند و به برادر مؤمنش ضرر وارد نكند. [٢] ظاهر اين روايت اين است كه صاحب آسياب قبلًا حق بهرهبردارى از نهر را داشته، چرا كه در غير اين صورت استفاده او از نهر بدون اجازه، تصرف عدوانى محسوب شده، و صاحب روستا حق دارد كه مانع اين كار او شود و آسيابش را تعطيل كند، هر چند نخواهد مسير آب را هم تغيير دهد، چرا كه «الناس مسلطون على اموالهم».
[١]. الكافى، ج ٥، ص ٢٩٣، ح ٥، باب الضرار.
[٢]. وسايل الشيعه (اسلاميه)، ج ١٧، ص ٣٤٣، ح ١، باب ١٥، از ابواب احياء الموات.
وسايل الشيعه (بيروت)، ج ٢٥، ص ٤٣١، ح ٣٢٢٨٦: «مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَيْنِ، قَالَ: كَتَبْتُ إِلَى أَبِى مُحَمَّدٍ عليه السلام رَجُلٌ كَانَتْ لَهُ رَحًى عَلَى نَهَرِ قَرْيَةٍ، وَالْقَرْيَةُ لِرَجُلٍ، فَأَرَادَ صَاحِبُ الْقَرْيَةِ أَنْ يَسُوقَ إِلَى قَرْيَتِهِ الْمَاءَ فِى غَيْرِ هَذَا النَّهَرِ، وَيُعَطِّلَ هَذِهِ الرَّحَى، أَلَهُ ذَلِكَ أَمْ لَا؟ فَوَقَّعَ عليه السلام: يَتَّقِى اللَّهَ وَيَعْمَلُ فِى ذَلِكَ بِالْمَعْرُوفِ (وَلَا يَضُرُّ) أَخَاهُ الْمُؤْمِنَ».