قاعده لاضرر، ترجمه القواعد الفقهية - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٦ - معناى «ضرر»

حالى در نفس به خاطر كمى دانش و فضل است، و در بدن به خاطر آسيب يا نقص است، و در روحيه به خاطر كمى جاه و مقام است).

به نظر مى‌رسد اختلاف در اين تعبيرات به سبب وضوح معناى كلمه ضرر است، نه به جهت اختلاف در معناى آن؛ و اساساً مراجعه به اهل لغت- اگر قايل شويم كه قول لغوى حجّيت دارد- در امثال اين موارد كه معناى كلمه نزد اهل عرف معلوم است و هر كسى كه با عرف مأنوس باشد هر چند اهل اين زبان هم نباشد معناى آن را مى‌فهمد، كار صحيحى نيست؛ زيرا اعتبار مراجعه به اهل لغت، از باب اعتبار رجوع جاهل به عالم و اهل خبره است، و در اين جا اين‌گونه نيست؛ زيرا هر كسى با اين لغت سر و كار دارد نسبت به اين‌گونه لغات متداول، از اهل خبره محسوب مى‌شود؛ به نحوى كه از تتبع در موارد استعمال اين معنا، معنايى در ذهن او حاصل مى‌شود كه هنگام شك در بعضى از مصاديق آن مى‌تواند به آن معنا رجوع كند.

علاوه بر اين‌كه لغويين نيز به خاطر وضوح معنا، به خصوصيات معناى اين‌گونه لغات نمى‌پردازند. پس راه صحيح اين است كه به آن چه در ذهن ما و ذهن اهل عرف از معناى اين كلمه وجود دارد مراجعه كنيم. و آن‌چه از تتبع موارد استعمال اين كلمه در ذهن حاصل مى‌شود اين است كه ضرر يعنى: از دست دادن هر آن‌چه از