قاعده لاضرر، ترجمه القواعد الفقهية - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤ - شواهد قرآنى دلالت كننده بر نفى ضرر

مادر و فرزندش به خاطر يكديگر زيانى وارد شود؛ و نه بر پدر و فرزندش (از ناحيه يكديگر ضررى وارد آيد)، ...».

در اين آيه خداوند سبحان، مادر را نهى فرموده از اين‌كه به خاطر اختلافاتى كه با پدر بچه دارد، لج بازى كرده و شيردادن به بچه را رها كند، تا بدين‌وسيله به بچه ضرر وارد شود. و هم چنين پدر را نهى مى‌كند از اين‌كه به خاطر اختلافاتى كه با مادر بچه دارد، لج بازى كرده و خرج زن را در مدت شير دهى او ندهد، كه در اين صورت نيز زن نمى‌تواند به وظيفه خود عمل كرده و به بچه ضرر وارد مى‌شود.

اين معنايى كه ذكر كرديم بهترين احتمال در معانى و تفاسيرى است كه براى آيه مزبور ذكر شده، و توجّه به ابتداى آيه نيز اين معنا را تأييد مى‌كند: « «وَالْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ لِمَنْ أَرادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضاعَةَ وَ عَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَ كِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ‌ ...»؛ مادران، فرزندان خود را دو سال تمام شير دهند، (اين) براى كسى است كه بخواهد دوران شير دادن را تكميل كند.

وآن كس كه فرزند براى او متولد شده [پدر] بايد خوراك و پوشاك مادر را به طور شايسته (در مدّت شير دادن) تأمين كند ...».

اين بخش از آيه در بر دارنده دو حكم است: يكى حكم شير دادن مادر دو سال كامل؛ و ديگرى حكم تأمين مخارج مادر در