قاعده لاضرر، ترجمه القواعد الفقهية - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩ - روايات عام از طريق شيعه

حق، همراه با ضرر زدن به مرد انصارى بود، و راضى نشد كه بين حق خود و حق مرد انصارى جمع كند به اين‌كه يا هنگام وارد شدن اجازه بگيرد، يا نخل خود را با نخل ديگرى عوض كند؛ پس پيامبر صلى الله عليه و آله شرّ او را دفع كرده، و امر كرد كه نخل او را از ريشه در آوردند؛ چرا كه تنها راه خلاصى مرد انصارى از ظلم و اجحافى كه در حق او مى‌شد، همين راه بود.

در فهم دقيق‌تر اين روايت، بحث‌هايى وجود دارد كه به زودى به آن خواهيم پرداخت.

٤. در كتاب «الكافى» [١]، از عقبة بن خالد، از ابى عبد اللَّه امام صادق عليه السلام، نقل شده كه فرمود: پيامبر صلى الله عليه و آله بين كسانى كه در زمين يا خانه شريك هستند، حكم به شفعه نمود و فرمود: «لا ضرر و لا ضرار»؛ و فرمود: هنگامى كه نشانه‌ها گذاشته شد، و حدود مشخص گشت، حق شفعه برداشته مى‌شود.

در كتاب «وسائل الشيعه»، پس از نقل روايت فوق از كتاب «الكافى»، به همين روايت از مرحوم شيخ، و مرحوم صدوق، به طريق خودشان اشاره كرده، و مى‌نويسد كه در روايت صدوق‌ [٢] اضافه بر آن‌چه ذكر شد عبارت «و لا شُفعة إلا لشريك غير مُقاسم»

[١]. الكافى، ج ٥، ص ٢٨٠، ح ٤، باب الشفعه.

[٢]. من لا يحضره الفقيه، ج ٣، ص ٧٧، ح ٣٣٦٩، باب الشفعة