شرح حديث معراج - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٧٦ - اولياى خدا و عنايات خداوند

‌‌‌خداى متعال به اولياى خويش زندگى‌اى مى‌دهد كه سراسر خوشى است. وقتى ديگران وضع آنها را مشاهده كنند، شايد تصور كنند به آنها خيلى سخت مى‌گذرد، خصوصاً وقتى مى‌بينند از يك طرف پيوسته اشك مى‌ريزند و گريان و خائف‌اند و از طرف ديگر غالبا دستشان از مال و متاع دنيا خالى است؛ چه بسا دلشان رحم مى‌آيد و به حال آنها دلسوزى مى‌كنند. اما اگر از دل آنها خبر داشتند، پى مى‌بردند كه لذت يك ساعت عمر آنان، بر همه لذتهاى دنياپرستان برترى دارد. در عين حال كه اشك مى‌ريزد و راز و نياز مى‌كند، لذّتى براى او حاصل مى‌شود كه براى ديگران حاصل نمى‌گردد و لذتى مى‌برد كه از سنخ لذتهاى مادى و دنيايى نيست و مانند ندارد. گرچه در دنيا به رنج و سختى مبتلا مى‌شوند، ولى در مقابل، خداوند آنها را از بهره‌هاى معنوى ويژه‌اى برخوردار مى‌كند كه براى ديگران قابل درك نيست.«اِذا فارَقَتْ اَرْواحُهُمْ مِنْ جَسَدِهِمْ لااُسَلِّطُ عَلَيْهِمْ مَلَكَ الْمَوْتِ وَلا يَلى قَبْضَ رُوحِهِمْ غَيْرى»هنگام جداشدن روح از بدنشان، فرشته مرگ را پيش آنها نمى‌فرستم، بلكه خود عهده‌دار قبض روحشان مى‌گردم.اين جمله بسيار عميق و بلند است، چه آنكه به حسب آيات شريفه قرآن، ارواح مردم را ملك الموت و يارانش قبض مى‌كنند.«قُلْ يَتَوَفّاكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ الَّذى وُكِّلَ بِكُمْ ثُّمَ اِلى رَبِّكُمْ تُرْجَعُون»[١]اى پيامبر، به آنها بگو فرشته مرگ كه مأمور قبض روح شماست، جان شما را خواهد گرفت و پس از مرگ به سوى خداى خود باز مى‌گرديد.در جاى ديگر خداوند مى‌فرمايد:«... حَتّى اِذا جاءَ اَحَدَكُمْ الْمَوْتُ تَوَفَّتْهُ رُسُلُنا...»[٢]آنگاه كه مرگ يكى از شما فرا رسد، نمايندگان و رسولان ما او را مى‌ميرانند.براساس اين روايت و روايات ديگرى كه به همين مضمون وارد شده، قبض روح برخى از بندگان، توسط خود خدا انجام مى‌گيرد. اين مقام والا و بلند، نصيب كسانى مى‌گردد كه عاشق