شرح حديث معراج - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٧٥ - اولياى خدا و عنايات خداوند

از مرحوم آية الله امينى(رضي الله عنه) سؤال شد: آيا شما حديثى را كه درباره حضرت اميرالمؤمنين(عليه السلام) وارد شده كه شبى هزار ركعت نماز مى‌خواندند، تصديق مى‌كنيد و آيا چنين چيزى امكان دارد؟ ايشان فرمود: من خودم اين كار را تجربه كرده‌ام. از دوستان ايشان نقل شده است كه، در طول يك ماه رمضان، هر شب بعد از افطار تا سحر در حرم حضرت امام رضا(عليه السلام) هزار ركعت نماز مى‌خواند.اين از لحاظ قدرت ظاهريشان براى عبادت كه نشان مى‌دهد كه از نظر توان ظاهرى، و جسمى آمادگى دارند، عاشقانه در برابر خدا بايستند و به مناجات مشغول گردند، گرچه عبادت تنها به توان ظاهرى بستگى ندارد و مهمتر از آن توجه قلبى به خداوند است كه در هنگام انجام اين عبادتهاى طولانى، حتى براى لحظه‌اى، چيزى غير از خدا به دلشان خطور نمى‌كند.«لااَرى فى قَلْبِهِمْ شُغْلاً لِمَخْلُوق»‌‌‌بيست و دومين ويژگى: لحظه‌اى دلشان به آفريده‌اى مشغول نمى‌گردد.

‌‌‌ما وقتى دو ركعت نماز مى‌خوانيم، به چيزى كه توجه نداريم خداست، اما آنها دلشان به هيچ مخلوقى توجه ندارد و فقط به خداى متعال مشغول مى‌گردد. خداوند متعال آنان را مورد تمجيد و تشويق خود قرار داده است و بشارت مى‌دهد (البته اين بشارت از زبان پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) بدانها داده مى‌شود، ولى هر يك از آن بشارتها، بشارتى خصوصى از جانب خدا به آنهاست).

اولياى خدا و عنايات خداوند

خداوند در مقام بشارت اهل آخرت مى‌فرمايد:

«فَوَعِزَّتى وَ جَلالى لاَُحْييَنَّهُمْ حَياةً طَيِّبَة»

به عزت و جلالم به آنها حيات طيب و نيكو مى‌بخشم.

‌‌‌حيات طيبى كه در قرآن كريم و روايات به مؤمنان وعده داده شده، غير از زندگى و حيات معمولى ماست، زندگى ما سراسر آلوده و قرين رنج و غم و گرفتارى است، منتها چون ما به آن خو گرفته‌ايم، آلودگى‌ها و ناپاكى‌هاى آنرا درك نمى‌كنيم؛ نظير دباغى كه به بوى بد دباغخانه خو گرفته است و احساس ناراحتى نمى‌كند.