شرح حديث معراج - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٩٠ - گذر از دنيا، اولين گام براى رسيدن به معرفت خدا

عَبَدْتُكَ خَوْفاً مِنْ نارِكَ ...» البته ما نبايد از لطف و رحمت خداوند مأيوس گرديم و چه بسا توجه به اين مطالب باعث مى‌گردد، قدرى علاقه به زخارف و آلودگى‌هاى دنيا از دلمان خارج گردد. (خداوند بندگان شايسته‌اى را كه مى‌خواهند از آلودگى و گناه پاك گردند و در اين راه تلاش مى‌كنند؛ از لطف و نعمتهاى خود محروم نمى‌سازد). شنيدن اين مطالب موجب مى‌گردد ترس از عذاب الهى در ما پديد آيد و بر ايمانمان به آخرت افزوده گردد و الا ما را چه رسد كه مقام كسانى را ادّعا كنيم كه تنها به خدا دل بسته‌اند و قدم در راه پيشوايان معصومشان نهاده‌اند.

گذر از دنيا، اولين گام براى رسيدن به معرفت خدا

‌‌‌براى كسى كه مى‌خواهد در مسير معرفت ناب خداوند و محبت به او گام بردارد و دل از ما سواى او بركند، اولين قدم اين است كه از لذتهاى دنيا بگذرد. تا ما از اين لذتهايى كه به انواع رنجها و بلا و گرفتارى‌ها آلوده است نگذريم، چگونه مى‌توانيم از نعمتهاى آخرت كه هيچ رنج و محنتى همراه آن نيست بگذريم!

‌‌‌خداوند درباره نعمتهاى بهشت مى‌فرمايد:

«لاَيُصَدَّعُونَ عَنْها وَ لاَيُنْزِفُون»[١]

هر چه از نوشيدنى‌هاى بهشتى بنوشند، نه به سر درد مبتلا مى‌شوند و نه به رنج خمار و مستى مبتلا مى‌گردند.

‌‌‌در جاى ديگر مى‌فرمايد:

«لاَيَمَسُّهُمْ فِيهَا نَصَبٌ وَ مَا هُمْ مِّنْها بِمُخْرَجِين»[٢]

در بهشت هيچ رنج و زحمتى به آنها نرسد و هرگز از آنجا بيرونشان نكنند.

‌‌‌پس وقتى مى‌توان از آن نعمتهاى ارزشمند بهشتى گذشت كه ابتدا از نعمتهاى كم‌بهاى دنيا بگذريم و از دلبستگى به دنيا بكاهيم و اين شدنى نيست، مگر اينكه در ابتدا از نعمتهاى غير حلال چشم بپوشيم و پس از آن از نعمتهاى حلال دنيا. چون هر قدر انسان از نعمتها، ولو