چيزهايى كه از آنها پديد مى‌آيد، نيازمنديم و مجموعه اينها به اذن و اراده الهى موجودند. وقتى نياز ما با يك لقمه نان كه در نظام آفرينش سرسوزنى هم به حساب نمى‌آيد برطرف مى‌شود و از آن لذّت مى‌بريم، پس احتياج ما به كسى كه تمام عوالم هستى به يك اراده او موجود مى‌گردد تا چه حد خواهد بود؟!ما اگر به هوا نياز داريم در واقع به خدا احتياج داريم كه آن را براى ما بيافريند و در اختيارمان قرار دهد؛ اگر احتياج به غذا داريم، در واقع به خدا احتياج داريم و نيز در ساير نيازمنديها، كه بشر هرگز از آنها خالى نيست و نمى‌توان آنها را شماره كرد و حدّى برايشان معيّن ساخت. اگر انسان بتواند به كمك ابزارهاى دقيق علمى و با كامپيوترهاى پيشرفته، مقدار نياز خود را محاسبه كند، رقم عجيبى بدست مى‌آورد و تازه همه اينها وابسته و نيازمند به يك اراده الهى است؛ يعنى به يك فعل خداوند كه آن خود جلوه محدودى از ذات بى‌نهايت خداست. بنابراين هر اندازه ما فكر كنيم و به مغز خود فشار آورده و عقلمان را به كار اندازيم و از تمامى ابزارها و وسايل پيشرفته و مدرن دنيا بهره بگيريم، قادر نخواهيم بود ميزان نيازمان به خداوند را حساب كنيم.اگر ما اصل نياز و راه تأمين آن را درك كنيم، پى خواهيم برد كه چقدر مى‌توان از ارتباط با خداوند لذّت برد. عالى‌ترين لذتهاى دنيوى، نمود ضعيفى است از موجود بى‌نهايتى كه ما سراپا به او نيازمنديم. اگر نيازهايمان را مى‌شناختيم و مى‌دانستيم كه تنها او اين نيازها را برآورده مى‌كند، آن چنان لذّتى از رفع نيازها مى‌برديم كه ساير لذّتها نزد ما ارزش نمى‌يافت. اهل بهشت اين دو چيز را خوب فهميدند: اينكه نيازهايشان چيست و تنها خدا نيازشان را برطرف مى‌كند.اهميّت اين جمله كه خدا مى‌فرمايد: «اَنْظُرُ اِلَيْهِمْ كُلَّ يَوْم سَبعينَ مَرَّةً» از آنجا روشن مى‌شود كه وقتى قرآن مى‌خواهد سخت‌ترين و بدترين عذابهايى را كه متوجه بندگان پست، منافق، لجوج و كسانى كه بالاترين جنايتها را مرتكب مى‌شوند و زيربار حق نمى‌روند و به ساحت مقدس الهى توهين مى‌كنند، بيان كند مى‌فرمايد:

«وَ لايُكَلِّمُهُمُ اللّهُ وَلايَنْظُرُ اِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ»[١]

[١] آل عمران/٧٧.