از قرآن کریم استفاده می‌شود که هیچ پیغمبری نیامده مگر آنکه قومی با او مخالف بوده‌اند یعنی مگر اینکه او به مخالفت قومی برخاسته . اینطور نبوده که پیغمبران سخنی را از آسمان و غیر مربوط به نظام زندگی مردم‌ بگویند ، و یکعده هم فقط برای آنکه با هر حرفی مخالفت می‌شود و مرض‌ مخالفت دارند ، با پیغمبران مخالفت می‌کرده‌اند . خیر اینطور نیست ( هر چند ما عموما اینطور مطلب را بیان می‌کنیم و هر کس که می‌خواهد بگوید فلانی بی جهت یعنی بدون علت و موجب - نه بدون حق و عدالت - با من‌ مخالفت می‌کند ، می‌گوید مردم با پیغمبران هم مخالفت می‌کرده‌اند ) .
پیغمبران به مخالفت و مبارزه با مردم برمی‌خاستند . در قرآن کریم علت‌ مخالفت مردم را و منطقی که بعد به باعث همان علت مخالفت درست‌ می‌کردند و اینکه سوق دهندگان مخالفت با پیغمبران و علمداران نهضت علیه‌ پیغمبران عده خاصی بودند و آنها بودند که منطقی برای مشوش ساختن ذهن‌ عموم که به آن درد گرفتار نبودند درست می‌کردند ، همه اینها را ذکر می‌کند .
قرآن می‌گوید درد اصلی مخالفت ، ترف مترفین است و به عبارت دیگر نظام ظالمانه موجود زندگی است . در سوره سبا آیه ٣٤ می‌فرماید : ²وما ارسلنا فی قریة من نذیر الا قال مترفوها انا بما ارسلتم به کافرون .
و در سوره زخرف آیه ٢٣ می‌فرماید : « و کذلک ما ارسلنا من قبلک فی قریة من نذیر الا قال مترفوها انا وجدنا آباءنا علی امة و انا علی آثارهم‌ مقتدون . قال : ا ولو »

&gt نیست که پروردگار تو به خاطر شرک ، اهل قریه ای را که کار شایسته‌ می‌کنند هلاک سازد ] .