جُنادة بن حارث سلمانى يا انصارى ، كه با نام هاى مختلفى ، مانند: جابر بن حارث سلمانى ، جبّار بن حارث سلمانى ، جيّاد بن حارث سلمانى مرادى ، حيّان بن حارث سلمانى اَزْدى ، حيّان بن حارث ، حسّان بن حارث و حَبّاب بن حارث ، از او ياد شده است . طبرى ، از او با نام جابر بن حارث سلمانى ، ياد مى نمايد و او و چند تن ديگر را از اوّلين جنگاوران و از نخستين شهيدانى ذكر مى كند كه همگى در يك مكان ، به شهادت رسيدند. [١] ابن شهرآشوب نيز او را با نام «حَباب بن حارث» ، جزو شهداى حمله اوّل دشمن بر مى شمُرَد . [٢] ابن كَلْبى ، حيّان بن حارث را جزو شهداى كربلا مى داند. برخى منابع ، جُنادة بن حارث انصارى و پسرش عمرو را از شهداى كربلا شمرده اند كه ظاهرا ، همان جُنادة بن حارث سلمانى باشد. وى در روز عاشورا ، با خواندن اين اشعار ، به صف دشمنْ حمله ور شد و جنگيد تا به خيل شهيدان پيوست : ٠ من ، جُناده ، پسر حارثم نه ناتوانم ، و نه شكننده بيعتم ٠ ٠ تا آن زمان كه وارثم بر بالاى جسد متلاشى شده ام بر روى خاك ، بِايستد . ٠ سپس ، به دشمن هجوم بُرد و آن قدر به نبرد ادامه داد تا كشته شد . آن گاه ، پس از او ، [پسرش] عمرو بن جُناده ، به سوى ميدان رفت ، در حالى كه مى خواند : ٠ گلوى پسر هند را بفشار و تيربارانش كن با سوارگان انصار ، در درون خانه اش، ٠ ٠ با مهاجرانى كه تيرهايشان ، رنگين است از خون كافران، در زير گَرد و غبار؛ ٠ ٠ تيرهايى كه در روزگار محمّد صلى الله عليه و آله ، رنگين شدند و امروز ، از خون فاجران ، رنگين مى شوند ٠ ٠ و امروز ، رنگين مى شوند ، با خون هاى گروهى كه قرآن را به منظور يارى اشرار ، كنار گذاشتند. ٠ ٠ در طلب خون هايشان در بدر ، بر آمدند و رو برگرداندند با تيزىِ شمشيرها و نيزه هاى خطرناك. ٠ ٠ به خداوند ـ كه پروردگار من است ـ ، سوگند كه همواره مى زنم فاسقان را با شمشير تيز بُرَنده ! ٠ ٠ اين ، امروز بر من ، حقّ واجبى است و [گر نه] در همه روزها ، [وقت] در آغوش گرفتن و گفتگوست . ٠ در «زيارت ناحيه» ، آمده است : سلام بر حيّان بن حارث سَلمانى اَزْدى ! نام وى ، در «زيارت رجبيّه» هم آمده است .

[١] ر. ك: ص ٣٥٣ ح ١٧٣٦ .[٢] ر .ك : ص١٣٥ (سخنى درباره شهداى حمله نخست) .