فرهنگ عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٣

زندان رفتند. بعد از رفتن عراقى‌ها بچّه‌ها دوباره جمع شدند و شروع به سينه‌زنى كردند. عراقى‌ها از پشت پنجره نگاه مى‌كردند. «١»
٢. مقاومت و پايدارى‌
چون فرهنگِ «همه جا كربلا است و هر روزى عاشورا است» فرهنگ جارى در انديشه و روح رزمندگان شده بود، آنان همه‌گاه و همه‌جا را هنگام و جايگاه مبارزه و مجاهده مى‌ديدند. مبارزه جغرافيا نمى‌شناخت؛ در اردوگاه و اسارت همان بودند كه روزى سنگرهاى دشمن را فرو مى‌ريختند، و جبهه در جبهه بى‌هيچ خوف و هراس پيش مى‌تاختند. آن كه معرفت عاشورايى يافته است، ترس در حريم وجودش پر و بال مى‌ريزد. همين بود كه آزادگان در اسارت، تونل‌هاى مرگ و اردوگاه‌هاى وحشت را تحمل مى‌كردند و گاه شاهد پيكر بى‌جان همرزمان خود پس از شكنجه بودند و با اين‌همه دست از آرمان و ايمان و پيمان خويش برنمى‌داشتند؛ هر خطر را به جان پذيرا بودند تا بتوانند از حريم ارزش‌ها و باورهاى خويش دفاع كنند. مقاومت و پايدارى آنان را در نمونه ذيل مى‌توان يافت:
در ماه محرّم، هرشب نوحه‌سرايى و عزادارى مى‌كرديم. اين وضع ادامه داشت تا شب تاسوعا كه حدود ٢٠ سرباز عراقى مسلّح به همراه سرهنگ فضيل فرمانده اردوگاه وارد آسايشگاه ٥ شدند. سرهنگ عراقى گفت: شما نظم اردوگاه را برهم زده‌ايد. چرا سينه‌زنى مى‌كنيد؟ اين كار ممنوع است! پرسيدم: چرا ممنوع است؟ اين يك مراسم مذهبى است كه حتّى در عراق هم شيعيان در سوگ امام حسين (ع) همين كار را مى‌كنند.