وقتى غروب تاسوعا، لشكر عمر سعد- پس از آمدن شمر بن- ذى‌الجوشن به كربلا- آهنگ جنگ كرد، امام حسين (ع) ابوالفضل العبّاس را براى گفت‌وگو با دشمن فرستاد و فرمود به آنان بگو بازگردند، امشب را مهلت بگير و جنگ را به فردا موكول كن تا ما امشب را به نماز و استغفار و مناجات با پروردگارمان بپردازيم، زيرا:
انّى‌ أُحِبُّ الصَّلاةَ وَ تَلاوَةَ كِتابِهِ وَ كَثْرَةَ الدُّعاءِ وَ الاسْتِغْفار «١»
من به نماز و قرائت قرآن و استغفار و مناجات با خدا بسيار شيفته و دلبسته‌ام.
شب‌هاى عمليّات شبيه شب عاشورا بود؛ شوق و شور و شعف آميخته با اشك و استغاثه، زمزمه و نجوا، نماز و نيايش، فضا را لبريز معنويت و روشنى مى‌ساخت. رزمندگان همديگر را در آغوش مى‌گرفتند، به همديگر وصيّت مى‌كردند و از آنان كه سيمايى درخشان داشتند و شهادت در نگاه و حالاتشان تموّج داشت، تقاضاى شفاعت مى‌كردند. يكى از رزمندگان در وصف لحظه‌هاى شروع عمليّات مى‌نويسد:
بچّه‌ها زيرلب زمزمه مى‌كردند و خدا را مى‌خواندند. ناخودآگاه به ياد كربلا افتادم. با خودم زمزمه كردم: حسين‌جان! مى‌بينى يارانت چه عشقى در پوييدن راه تو دارند، اگر در كربلا امّتى براى دفاع از تو نبود، امروز صداى يا حسين اين عزيزان را مى‌شنوى؟ اين‌ها به انقلاب تو زنده‌اند و تشنه شهادت در راه تو هستند. «٢»
اين شور و شيفتگى به امام حسين (ع)، گرمابخش و حركت‌آفرين و پيروزى‌آور بود. رزمندگان با ترنّم نام «حسين»، در صحنه‌هاى نبرد پيش مى‌رفتند و با همين زمزمه متبرّك شهيد مى‌شدند.