روضه در زيارت عاشورا چاشنى هميشه برنامه بود و اشك و سوز و سوگوارى روح و جان را تلطيف مى‌كرد. در اين برنامه، فرماندهان در كنار رزمندگان بودند و همين زمينه‌ساز يگانگى و تداعى صميميّت عاشورا بود.
يكى از رزمندگان در خاطره‌اى درباره سردار سرلشكر شهيد حسن باقرى (افشردى) مى‌گويد:
سومين يا چهارمين بارى بود كه آهنگران به منطقه ما مى‌آمد. حسن باقرى از او خواهش كرد صبح پنج‌شنبه براى بچّه‌ها زيارت عاشورا بخواند. آهنگران خيلى خسته بود. شب يك ساعت بيش‌تر نخوابيده بود. بعد از زيارت عاشورا حسن باقرى خواهش كرد روضه حضرت رقيه را بخواند. تنها من مى‌دانستم چه اتّفاقى خواهد افتاد. ته دلم خالى شد، بچّه‌هاى اطراف از حالت من تعجّب كردند. نمى‌دانستند حسن باقرى چقدر به حضرت رقيّه ارادت دارد.
نگران شدم. مى‌دانستم تا شهر مسافت زيادى راه است و او با شنيدن روضه حضرت رقيّه از حال مى‌رود. به هر حال، آهنگران شروع كرد. از اوّل تا آخر روضه حسن باقرى در حال سجده بود. شايد مى‌خواست كسى نبيند كه چه حالى دارد. فضاى روضه مرا گرفته بود و در فكر حسن باقرى بودم. روضه تمام شد. منتظر بوديم او سر از سجده بردارد. كف سنگر سه‌تا پتو روى هم انداخته بوديم. جايى كه باقرى سرش را گذاشته بود، خيس بود. پتو را برداشتم، پتوى بعدى هم خيس بود، آن را هم برداشتم، پتوى سومى هم خيس بود! «١»
اين شيدايى و عشق به زيارت عاشورا و مجالس روضه، از پشتوانه‌هاى بزرگ معنوى، روحى و جهادى رزمندگان در جبهه‌هاى ايثار و عشقبازى بود.