امام عاشورا حيات را در شهادت مى‌جويد و اين حيات، حيات جامعه نيز هست. به‌تعبير مولوى:
اقْتُلُونى‌ يا ثَقاتى لايماً انَّ فى‌ قَتْلى‌ حَياتى‌ دايماً
انَّ فى‌ مَوْتى‌ حَياتى‌ يا فَتى‌ كَمْ أُفارِقْ مَوْطِنى‌ حَتّى مَتى‌
ظاهرش مرگ و به باطن زندگى ظاهرش ابتر نهان پايندگى «١»
شهادت اباعبداللّه همه ابرهاى تار را شكافت، همه نقاب‌ها را از چهره‌ها دريد و حقيقت را عريان فراچشم تاريخ نشاند. اگر عريانى عاشورا نبود، عريانى حقيقت را درنمى‌يافتيم و اگر عطش آن روز نبود، تشنگى انسان را تا هميشه پاسخى نبود. كربلا آبروى تاريخ است؛ نقطه زنده و جوشنده تاريخ كه «حيات» را به انسان تقديم كرد و شيوه حياتى عزّت‌آميز را به انسان آموخت.
هيچ جريانى چون عاشورا اين‌همه زنده و زاينده نيست. هيچ حادثه‌اى به شتاب كربلا رسواگر باطل نبوده است. بى‌شك اگر شهادت حسين (ع) و اصحاب پاكبازش نبود، سير تحريف و تباهى و فساد و فريب چيزى باقى نمى‌گذاشت و انسان «الگويى» چنين عزيز و بزرگ و حيات‌آفرين و حركت‌بخش نمى‌يافت.
انقلاب مقدّس اسلامى و شهادت و پاكبازى هشت‌سال شكوهمند دفاع مقدّس نيز تأثير و نقشى چنين داشت. اين شهادت‌ها و حركت‌ها رسواگر ستم شد و به تعبير امام خمينى (ره)، صولت و ابهّت ابرقدرت‌ها را درهم شكست؛ به مسلمانان جهان آموخت كه مى‌توان به رغم همه همدستى‌ها و توطئه‌هاى پيچيده دشمنان ايستاد. جرأت و شهامت ايستادن در مقابل قدرت‌هاى جهنّمى عصر ما درسى بود كه جبهه‌هاى نبرد هشت‌ساله به‌