امّا كربلا چيز ديگر است؛ آنانى كه در عاشورا ماندند و عارفانه جان باختند، از هر ترديد، تزلزل، دودلى و سستى رها بودند. اباعبداللّه آنان را از صافى‌ها گذرانده بود، راه را براى برگشتن گشوده و بيعت را از دوش همگان برداشته بود تا هركس سر «ديگرى» دارد، سر خود گيرد و از كربلا بيرون رود تا حادثه‌اى پاك و بى‌غبار، الگويى بى‌نقص و كامل و نمونه‌اى بى‌خدشه به انسان عرضه كند. در منزل «زباله» وقتى خبر شهادت عبداللّه بن يقطر به امام رسيد، حضرت ياران و همراهان را جمع كرد و سپس نامه‌اى را بيرون آورد و براى آنان خواند كه بخشى از آن چنين بود:
فَانَّهُ قَدْ أَتانى‌ خَبَرٌ فَظيعٌ؛ قَتْلُ مُسْلِم بْنِ عَقيلَ وَ هانِى بْنِ عُرْوَةٍ وَ عَبْدِاللَّهِ بْنِ يَقْطُرْ وَ قَدْ خَذَلَنا شيعَتُنا. فَمَنْ أَحَبَّ مِنْكُمُ الانْصِرافَ فَلْيَنْصِرِفْ فى‌ غَيْر حَرَجٍ لَيْسَ عَلَيْهِ ذِمامٌ‌
خبر دردناك شهادت مسلم و هانى و عبداللّه يقطر به من رسيده است و شيعيان ما را رها ساخته‌اند. هر آن كه دوست دارد، برگردد، بر او حرجى و مانعى نيست كه من بيعتم را از او برداشتم.
بسيارى با شنيدن اين پيام از اطراف امام پراكنده شدند و بازگشتند «١»، زيرا اباعبداللّه مرگ شرافتمندانه را فرجام ناگزير اين حركت معرّفى كرده بود.
آنانى كه زندگى ذلّت‌بار را بر مرگى افتخارآميز ترجيح دادند، عافيت را بر عاشورا برگزيدند.
اين پالايش و تصفيه و گزينش در طول جريان كربلا بارها اتّفاق مى‌افتد.
اباعبداللّه خود مى‌داند كه انقلاب او بايد گزيده‌ترين و ناب‌ترين انقلاب باشد و عاشوراى او همان‌گونه كه خود فرمود: وَ لَكُمْ فِىَّ أُسْوَةٌ، الگو و سرمشق همه عصرها و نسل‌ها گردد.