اين پرسش‌ها در واقع بيانگر يك پرسش است: «آيا اسلام داراى انديشه سياسى است؟» پاسخ مثبت به اين پرسش، به معناى آن است كه گرچه اسلام به اصل وجود حكومت به سبب ضرورى بودن آن دعوتى نكرده، امّا در باب چگونه حكومت كردن و اين‌كه چه كسانى حقّ حكمرانى دارند، اظهارنظر كرده است. همچنان‌كه اسلام در محيط خانواده و در اجتماع بشرى، روابط حقوقى افراد را تنظيم كرده، در عرصه حكومت و سياست نيز روابط متقابل حاكمان و مسؤولان با مردم را تنظيم كرده و حقوق و وظايف هريك را تبيين كرده است.

براساس اين ديدگاه، حذف اسلام از ميدان اجتماعى و سياست و تبديل آن به دينى فردى و انزواطلب، موجب تحريف و جدا كردن آن از حقيقت خويش است. بنيان‌گذار جمهورى اسلامى، امام خمينى قدّس سرّه از زمره عالمان و فقيهانى بود كه عميقا به بعد اجتماعى اسلام توجه خاص نشان داد و بر آن بود كه اين نگاه انزواطلبانه، ناشى از دسيسه عوامل بيگانه و قدرت‌هاى استعمارى است كه مى‌كوشند با القاى اين فكر، اسباب خمود و عقب‌ماندگى كشورهاى اسلامى را فراهم آورند:

اسلام، دين افراد مجاهدى است كه به دنبال حق و عدالتند. دين كسانى است كه آزادى و استقلال مى‌خواهند. مكتب مبارزان و مردم ضد استعمار است. اما اين‌ها اسلام را طور ديگرى معرفى كرده‌اند و مى‌كنند. تصوّر نادرستى كه از اسلام در اذهان عامه به وجود آورده و شكل ناقصى كه در حوزه‌هاى علميه عرضه مى‌شود، براى اين منظور است كه خاصيّت انقلابى و حياتى اسلام را از آن بگيرند. مثلا تبليغ كردند كه اسلام دين جامعى نيست؛ دين زندگى نيست؛ براى جامعه نظامات و قوانين ندارد؛ طرز حكومت و قوانين حكومتى نياورده است.[١]

[١] - ولايت فقيه، ص ٤.