درپی بروز این مشکلات، حسین خرازی در ساعت ١:٣٠ بامداد، در تماس بی سیم با علی رضائیان فرمانده قرارگاه تاکتیکی حمزه، ضمن تشریح وضعیت، تدبیر خود مبنی بر تغییر مسیر برای رسیدن به هدف را به اطلاع وی رساند و یادآور شد که تغییر مسیر دو ساعت طول خواهد کشید. در بررسی های بعدی که در مقر فرماندهی لشکر١٤ امام حسین(ع) بر روی مسیر جدید انجام شد، برخی فرماندهان این یگان همچون علی زاهدی، محمدرضا ابوشهاب و حسن آقایی با این استدلال که تغییر مسیر نیروها زمان می برد و تا آن موقع هوا روشن خواهد شد، با این پیشنهاد مخالفت کردند.[٣]

باتوجه به این وضعیت، فرماندهی عملیات پیشنهاد لشکر١٤ امام حسین(ع) را درباره عقب نشینی نیروها و بازگشت به مواضع اولیه پذیرفت.[٤]

از سوی دیگر، فرماندهی لشکر٤١ ثارالله(ع) با آگاهی از وضعیت پیش آمده دچار تزلزل شد. زیرا نیروهای این یگان قرار بود در جناح راست لشکر١٤ امام حسین(ع) عمل کنند و عدم پیشروی لشکر١٤ امام حسین(ع)، جناح چپ این لشکر را تهدید می کرد. قاسم سلیمانی فرمانده لشکر٤١ ثارالله(ع) در جواب رضائیان که گفت: «اگر در قسمت [لشکر] امام حسین(ع) تغییراتی اتفاق افتاد، شما توجه نکنید و با اتکاء به خودتان بایستید» با تعجب پرسید: «توجه نکنیم!؟ ... کار ما با [لشکر] امام حسین(ع) یکی است.»[٥] بااین حال، با اصرار فرمانده قرارگاه مقدم حمزه، لشکر٤١ ثارالله(ع) عملیات خود را در ساعت٢:٣٠ بامداد شروع کرد.

این یگان در اوایل درگیری موفقیت های قابل ملاحظه ای کسب کرد و تا صبح توانست قسمت هایی از ارتفاعات غرب و شرق هرگنه و جنوب شرقی پنجوین ازجمله ارتفاع ١٥٣٠ را تصرف کند، ولی قله غرب هرگنه همچنان در دست دشمن باقی ماند. بعد از استقرار نیروهای لشکر٤١ ثارالله(ع) روی این ارتفاعات، به دلیل خالی بودن جناح لشکر، بی ثباتی نبردهای روی

[١] حسن آقایی فرمانده محور لشکر١٤ امام حسین(ع) درباره فشار واردشده به نیروها که مانع از پیشروی آنها شده بود مطالبی را در جمع فرماندهان قرارگاه مقدم حمزه بیان کرد. وی گفت: «بچه ها از لای درخت ها حتی جلوی پایشان را هم نمی دیدند. دشمن مرتب آتش می کرد. گردان ها [به یکدیگر اتصال نداشتند]، دستشان از یکدیگر جدا شده بود [اتصال عملیات ممکن نبود]. تعدادی هم خوابیده بودند که آتش دشمن روی آنها قرار نگیرد. دست این افراد از هم جدا شده بود. بچه ها با وضعیت بدی در جنگل پراکنده شده بودند. برادر خرازی از پشت بی سیم نمی توانست موضوع را برساند که ما این وضعیت را داریم، فقط می گفت که در اینجا درخت های انبوهی است که ما نمی توانیم از آن عبور کنیم. البته ما هم بیشتر از این برای او تشریح نکرده بودیم. از بالا و پایین بچه های ما را خمپاره٨١ کاتیوشا و ١٣٠ هم از وسط می کوبیدند. اصلاً به طورکلی معبرها را بسته بودند. غیر از جنگل که آن هم آتش سوزی شد که سابقه نداشت. ما در اینجا حدود ٧٠ زخمی و ٢٠ الی ٢٥ نفر شهید دادیم.» (سند شماره ١٨٥٣/پ ن مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: بررسی وضعیت اولویت اجرای عملیات شیلر والفجر٤، (قرارگاه خاتم، ٣٠/٧/١٣٦٢، نوار شماره ١٢٩٥٤)، ص٢٤)

[٢] سند شماره ١٣١/گ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: عملیات والفجر٤، گزارش راوی قرارگاه خاتم الانبیا(ص)، داود رنجبر، ص٧٥.

[٣] سند شماره ٢٩٨/د مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: دفترچه ثبت جنگ راوی لشکر١٤ امام حسین(ع)، اصغر معرفت جو، ١١/٧/١٣٦٢ تا ٢٢/٨/١٣٦٢، ص٧٣؛ و- سند شماره ١٣٣/گ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: گزارش عملیات لشکر١٤ امام حسین در والفجر٤، راوی قرارگاه حمزه، محمدرضا دیانی، صص ٤٤ و ٤٥.

[٤] سند شماره ١٣١/گ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، ص٧٦.

[٥] سند شماره ١٣٣/گ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، ص٤٥.