سپاه قرار شد در منطقه عمومی تنگه باویسی، منطقه دربندیخان شناسایی و برای عملیات آماده سازی شود. قرارگاه نجف با به کارگیری لشکر حضرت رسول(ص) برای شناسایی آن منطقه از تاریخ ١٨/٥/١٣٦٢، کار خود را شروع کرد و بعد از چندین جلسه طولانی و پی درپی باتوجه به نتایج شناسایی ها و برآورد نیرو قرار شد یگان های دیگری هم به منطقه اضافه شوند. براین اساس لشکرهای٣١ عاشورا، ١٧ علی بن ابی طالب(ع)، نصر و تیپ١٠ سیدالشهدا(ع) به منطقه آمده و شروع به فعالیت کردند.

در همان زمان، به دستور فرماندهی نزاجا لشکر٣٠ گرگان نیز به یگان های منطقه اضافه شد و مقرر گردید که این تیپ با نیروهای سپاه ادغام شود.

سازمان رزم بدین ترتیب بود که کل منطقه بین دو قرارگاه نجف ١ و ٢ به صورت ادغامی سپاه و ارتش تقسیم گردید:

قرارگاه نجف١ شامل:

١. لشکر٣١ عاشورا با ٤ گردان.

٢. یک تیپ از لشکر٣٠ گرگان با ٤ گردان.

٣. تیپ١٠ سیدالشهدا(ع) با ٣ گردان.

قرارگاه نجف٢ شامل:

١. لشکر٢٧ محمد رسول الله(ص) با ١٢ گردان.

٢. لشکر١٧ علی بن ابی طالب(ع) با ٨ گردان.

٣. یک تیپ از لشکر٣٠ گرگان با ٤ گردان.

بااین حال، مسائل و مشکلاتی در سر راه اجرای عملیات در منطقه وجود داشت؛ ازجمله:

١. نبودن عقبه مناسب. ٢. نبودن راهکار مناسب. ٣. آلوده بودن منطقه ازلحاظ ضدانقلاب. ٤. متکی بودن به بالگرد برای پشتیبانی. ٥. نبود امکان پشتیبانی مؤثر توپخانه. ٦. دسترسی نداشتن به عقبه های دشمن. ٧. فاصله زیاد خطوط پدافندی خودی با دشمن. ٨. کمبود نیرو.

برای بررسی مشکلات و مسائل ذکر شده برادران سپاه قرارگاه نجف بیش از ٢٠ جلسه برگزار کردند و در پایان این جلسات برادران به این نتیجه رسیدند این عملیات درصورت اجراشدن، نتایجی مشابه عملیات والفجر مقدماتی و والفجر١ درپی خواهد داشت. سپس این موضوع با برادران ارتش نیز مطرح شد و نظر بعضی از آنها هم همان بود، لذا قرار شد که قرارگاه خاتم الانبیا(ص) برای بررسی این موارد جلسه ای تشکیل دهد.

جلسه در روز دوشنبه ٢٩/٦/١٣٦٢ با حضور سرهنگ صیاد شیرازی، برادر شمخانی، فرماندهی قرارگاه نجف و کلیه لشکرها تشکیل گردید. فرماندهی قرارگاه نجف از وضعیت منطقه و میزان آمادگی گزارش داد. در این جلسه نبود عقبة مناسب به عنوان یک معضل اصلی طرح شد که سرهنگ صیاد شیرازی در جواب گفتند: ما می توانیم از امکانات هوانیروز به اندازه کافی استفاده کنیم و مسائل تدارکاتی و عقبه را با به کارگیری هوانیروز می توان حل کرد و ما تمام هوانیروز را برای این کار بسیج می کنیم. در همان موقع، یکی از برادران گفت که ما نمی توانیم به بالگرد متکی باشیم، ولی ایشان در جواب گفتند که ما متکی به بالگرد نیستیم و بعد از آن به صحبت های خود خاتمه دادند و گفتند فرماندهان قرارگاه نجف ١ و ٢ از وضعیت گزارش بدهند.

از قرارگاه نجف٢ مهدی باکری فرمانده لشکر٣١ عاشورا مشکلات موجود را به این ترتیب برشمرد:

١. منطقه فاقد عقبه مناسب است.

٢. نیروها متکی به بالگرد هستند.

٣. جادة مناسب تدارکاتی وجود ندارد و در منطقه فقط یک جادة قاطررو وجود دارد و برای منطقه باید جاده ای از پایین تا نوک ارتفاع احداث شود، ولی چون ارتفاع صخره ای است لذا احداث جاده ناممکن است.

٤. کل ارتفاع باید در یک مرحله گرفته شود، ولی برای تصرف ارتفاع زمان کم می آوریم و عملیات به روز می کشد.

سرهنگ کمانگری فرمانده لشکر عملیاتی ٣٠ گرگان نیز اعلام کرد که نظر من همان نظر برادر باکری است.

از قرارگاه نجف١ نیز محمدابراهیم همت فرمانده لشکر٢٧ محمد رسول الله(ص) این موارد و مشکلات را