ادغامی ارتش در حین اجرای حمله و ناهماهنگی فرمانده گروهان ارتش با فرمانده گردان سپاه و عدم دستورپذیری از آن فرمانده اظهار نارضایتی کرد و گفت: قرار بود فرمانده گروهانی که با گردان ما ادغام شده بود و تحت امر قرار گرفته، هنگام اجرای عملیات با فرمانده گردان سپاه هماهنگ باشد و دستورات عملیاتی را اجرا کند، ولی این فرمانده گروهان به جای هماهنگی با فرمانده گردان سپاه با فرماندهان ارتش ارتباط بی سیمی داشت و با فرمانده مستقیم خود (فرمانده گردان لشکر٢٧) مرتبط نبود.[١]

پس از آن، مهدی زین الدین فرمانده لشکر١٧ علی بن ابی طالب(ع) درباره عملکرد یگان تحت امر خود مطالبی را بیان کرد. وی گفت: ما در عملیات دو مرحله اخیر به نحوی به اهداف دست یافتیم، ولی نتوانستیم آن را حفظ کنیم. در مرحله اول ضعف عملیاتی ما و یگان مجاور (لشکر٤١ ثارالله(ع)) موجب دست نیافتن به اهداف شد؛ یعنی ما باید در غرب کانی مانگا چند ارتفاع را تصرف می کردیم و لشکر٤١ ثارالله(ع) نیز باید دو ارتفاع یال غربی شیخ گزنشین (١٦٨٠ و ١٧٤٠) را تصرف می کرد و سپس هر دو یگان باهم الحاق می کردیم، ولی ما نتوانستیم آخرین ارتفاع در سمت چپ خود را تصرف کنیم، لشکر٤١ ثارالله(ع) نیز ناقص عمل کرد، لذا الحاق برقرار نشد. البته ما پیشروی خوبی داشتیم، ولی دشمن از چندین جهت به ما شلیک می کرد و ما به ناچار عقب کشیدیم.

در مرحله دوم (آخرین مرحله) متأسفانه در اجرای عملیات تأخیر شد و به دشمن فرصت دادیم و مهندسی دشمن زمین منطقه را مسلح کرد. اگر ما به دشمن فرصت نمی دادیم، شاید می توانستیم تا دشت خرمال پیش برویم و امکان داشت که ارتفاعاتی را که مسلط به جاده غرب ارتفاعات کانی مانگا بود، تصرف کنیم. وی همچنین افزود: برای آخرین مرحله عملیات در سمت چپ ما نیروهایی که لشکر٢٧ حضرت رسول(ص) در نظر گرفته بود ناکافی بود. البته یک گردان از این لشکر که در چپ ما قرار داشت و تصرف یک ارتفاع و الحاق با لشکر١٧ را برعهده داشت، بااینکه اعلام می کرد درحال پیشروی و تصرف اهداف مورد نظر است، نتوانست به طور مؤثر پیشروی کند. وقتی ما با فرستادن نیروهای شناسایی موضوع پیشروی نکردن آنها را فهمیدیم، باوجود پیش بینی های لازم برای چنین موقعیتی، نیروهای ما وقتی پای کار رسیدند که زمان از دست رفته بود و هوا داشت روشن می شد، لذا نمی شد کاری انجام داد.

مهدی زین الدین در ادامه گزارش خود با اشاره به محور عملیاتی سمت راست لشکر علی بن ابی طالب(ع) اظهار کرد: بچه های ما در سمت راست پیشروی مؤثری انجام داده بودند، ولی چون الحاق در سمت چپ صورت نگرفته بود، دشمن از همه طرف آنها را می زد. وضعیت منطقه طوری بود که اگر خاکریز هم می زدیم باز به سبب آنکه دشمن روی ارتفاعات

[١] سند شماره ٤٣٤٤/پ ن مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: عملیات والفجر٤، (قرارگاه خاتم الانبیا(ص)، ١/٩/١٣٦٢، نوار شماره ١٢٨٨٢)، محسن رخصت طلب، صص ٣ - ١؛ و- سند شماره ٢٩١/د مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، صص ٣٦ و ٣٧.