امروز مسعود رجوی در پاریس اعلام کرد که تمامی گروه های وابسته به شورای ملی مقاومت (که وی ریاست آن را بر عهده دارد) طرح خودمختاری کردستان ایران را تصویب کرده اند.

دفتر اطلاعات و تحقیقات نخست وزیری در مقاله ای تحلیلی طرح خودمختاری در این برهه زمانی را به نوعی پوشش تبلیغاتی برای گریز از شکستی دانست که نیروهای خودی در منطقه عمومی آلان و منطقه شیلر در عملیات والفجر٤ به آنها تحمیل کرده اند. در این مقاله علاوه بر اشاره به حمایت تبلیغاتی رسانه های غربی از این طرح و بررسی علل آن، بمباران شیمیایی مناطق کردنشین توسط ارتش عراق به نوعی تغییر راهبرد رژیم صدام از اتکاء اصلی به گروه های مسلح غیرقانونی و دردست گرفتن ابتکارعمل در این مناطق عنوان شده است. بخش هایی از این بررسی تحلیلی چنین است:

حزب دمکرات به دنبال ضرباتی که از اوایل سال ١٣٦٢ ازطرف رزمندگان اسلام متحمل شده بود قصد داشت که با تشکیل کنگره ششم حزب در داخل کشور یک جریان سیاسی و تبلیغاتی ایجاد کرده تا بلکه بتواند آثار حملات رزمندگان اسلام را بدین وسیله تخفیف دهد. پس از عملیات افتخارآفرین در منطقه آلان سردشت و پیروزی های بزرگ آن (تصرف محل برگزاری کنگره و فرار ضدانقلابیون و انتقال تشکیلات گروهک ها به خاک عراق) و حرکت های سیاسی جمهوری اسلامی (مطرح کردن امان نامه و جریان اتمام حجت با ضدانقلاب) و تأثیر آنها بر امنیت کردستان، اربابان امپریالیستی ضدانقلابیون برای جبران این شکست ها سعی کردند که با عنوان کردن طرح خودمختاری ضمن جلوگیری از بازتاب این پیروزی ها پیکر سیاسی رو به مرگ گروهک ها را سرپا نگه دارند.

در مرحله اول تهاجم امپریالیزم خبری، سعی می شود تا با نسبت دادن بمباران های شیمیایی در منطقه کردستان - که توسط رژیم بعثی صورت گرفته است - به جمهوری اسلامی، ضدانقلاب داخلی را که درنتیجه همکاری با رژیم بعثی ازسوی مردم در تنگنا قرار گرفته است نجات بخشند؛ زیرا ضدانقلاب در طول سلطه چندین ساله اش بر بخش عظیمی از مناطق کردنشین جوی ایجاد کرده بود که گویا دولت عراق پشتیبان مردم کردستان ایران بوده و پشتیبانی و تدارک گروهک ها نیز به همین منظور می باشد، ولی تحولات منطقه و سرکوب ضدانقلابیون داخلی به موازات جنگ تحمیلی (به خصوص پس از عملیات والفجر٢) و سقوط منطقه راهبردی حاج عمران، باعث گردید تا رژیم بعثی از اتکاء خود به ضدانقلابیون داخلی کاسته و خود مستقیم وارد کارزار شود. دراین رابطه عراق سعی کرد ازطریق بمباران های متوالی شهرهای مرزی و به طور وحشیانه به مردم منطقه چنین تفهیم کند که امنیت آنها در سایه حضور ضدانقلاب در منطقه بوده است. ضدانقلاب نیز هم زمان با بمباران های فوق کوشید این خط را در مردم تقویت کند و به تعریف خود و رژیم بعثی بپردازد که برای نیل به این هدف معمولاً دو مرحله را در نظر می گرفت: