درحالی که فرماندهان در جلسه روز گذشته خود برای بررسی چگونگی ادامه و تأمین اهداف عملیات به نتیجه مشخصی نرسیده بودند و ادامه گفت وگوها به امروز موکول شده بود، عراق که باتوجه به موقعیت نظامی دو ارتفاع ١٩٠٤ و ١٩٠٠ و امکان دستیابی نیروهای خودی به نالپاریز و تنگه روکان روی این دو ارتفاع حساسیت ویژه ای داشت از ساعت ٣ بامداد، برای بازپس گیری این ارتفاعات اقدامات خود را شروع کرد.

ارتش عراق پس از اجرای آتش بسیار پرحجم و سنگین توپخانه روی این دو ارتفاع، نیروهای پیاده خود را از یال های جنوبی کانی مانگا روانه منطقه درگیری کرد. دراین حال نیروهای لشکر٢٧ حضرت رسول(ص) به رغم خستگی ناشی از سه روز نبرد مداوم، مقابل هجوم نیروهای دشمن به شدت مقاومت کردند، اما عراق که می خواست هرطور شده دو ارتفاع ١٩٠٤ و ١٩٠٠ را به تصرف درآورد، بدون توجه به تلفات نیروهای خود، به طور مستمر آنها را وارد منطقه درگیری می کرد؛ به نحوی که در مدت چند ساعت نبرد، ٨ گردان نیرو از تیپ های مختلف ازجمله گارد ریاست جمهوری عراق به کار گرفته شد و سرانجام در ساعت ١٠ صبح، هر دو قله مذکور به تصرف ارتش عراق درآمد. فشار دشمن و شدت درگیری ها به حدی بود که نیروهای لشکر٢٧ حضرت رسول(ص) حتی امکان ایستادن در یال های این دو ارتفاع را نیز نداشتند و به ناچار تا ارتفاع ١٨٦٦ (شاخ تارچر) عقب رفته و در آنجا مستقر شدند.

در غرب کانی مانگا نیز هرچند نیروهای دشمن تحرکی برای پیشروی انجام ندادند، برای سدکردن راه نفوذ و پیشروی نیروهای خودی در این منطقه از حدفاصل شیار آروزر تا جاده چوارتا - نالپاریز خط تشکیل داده و در آن منطقه استقرار یافتند. البته در غرب این جاده، نیروهای لشکر١٧ علی بن ابی طالب(ع) توانستند شبانه ضمن پیشروی در روی ارتفاعات این منطقه و به خصوص ارتفاع سرو در ساحل شمالی رودخانه گوگسور، که جلوتر از خط عراقی ها بود، مستقر شوند. در همین حال، مهدی زین الدین فرمانده این لشکر، از ناکارآمدی توپخانه خودی در منطقه عملیاتی این یگان بسیار گله مند بود.