حساسیت نشان داده و در تحقق صلح به نفع حفظ موجودیت و استقلال خود شتاب کنند.» وی سپس خاطرنشان کرد: «به درازاکشیدن جنگ ایران و عراق در منطقه که بار موضوعات انفجارآمیزی را بر دوش می کشد خطر دخالت قدرت های بزرگ را در بر دارد.»[١]

رادیو بی بی سی در گزارش دیگری نظر خبرنگار خود در سازمان ملل را درباره انگیزه و آثار احتمالی صدور قطعنامه اخیر جویا شد. خبرنگار بی بی سی پس از آنکه انگیزه مشترک کشورهای غربی در صدور این قطعنامه را تضمین جریان انتقال نفت عنوان کرد، افزود: دراین میان «فرانسه دلیل خاصی داشته است و آن دلیل این است که این کشور می خواهد خود را از این سرزنش که سلاح های ساخت فرانسه هدف های ایرانی را منهدم می سازد و به دنبال آن ایران احتمالاً جریان نفت در خلیج [فارس] را مختل می سازد، مبری کند.» خبرنگار مذکور در پاسخ به این سؤال که «شورای امنیت سازمان ملل اینک بدون هیچ رأی مخالفی خواستار یک آتش بس محدود میان ایران و عراق شده است، ولی آیا قطعنامه هایی توخالی و غیرقابل اجرا نظیر همین قطعنامه، اعتبار سازمان ملل را کاهش نمی دهند؟» گفت: «در اینجا [سازمان ملل] نیز بسیاری همین عقیده را دارند. من با نماینده امریکا در شورای امنیت که معاون رئیس شورا نیز هست صحبت کردم. وی با این عقیده موافق نبود و می گفت شورا باید قطعنامه های مفید را تصویب کند حتی اگر یکی از طرف های درگیر آن را نپذیرد. بااین همه به سختی امکان دارد این قطعنامه خاص نتیجه مستقیمی در بر داشته باشد.» وی سپس درباره اینکه «به نظر نمی رسد جنگ خلیج [فارس] به پایان خود نزدیک تر شده باشد»، اظهار عقیده کرد: «چنین چیزی امکان دارد. به نظر می رسد ایران رفته رفته فکر مذاکره ازطریق شورای امنیت یا سازمان ملل را می پذیرد. من فکر می کنم علی رغم آنکه ایران قطعنامه شورای امنیت را نمی پذیرد و شورا را به خاطر تصویب آن مورد سرزنش قرار می دهد، نشانه های بیشتری از تمایل این کشور به مذاکره در دست است.»[٢]

به گزارش خبرگزاری جمهوری اسلامی، روزنامه فرانسوی لوموند در سرمقاله خود ضمن اینکه تصویب قطعنامه جدید را «موفقیتی برای پاریس» ذکر کرد، نوشت: «تحویل سوپراتانداردها اینک می تواند رسماً ازسوی فرانسه تأیید شود.» این روزنامه سپس افزود: «اکنون ایران می تواند قطعنامه خود را تسلیم شورای امنیت کند.» لوموند در قسمت دیگری از این مقاله نوشت: «این قطعنامه که تهیه آن سه هفته به طول انجامید به امید جلب همکاری فعال طرفین به درخواست برای برقراری آتش بس در خلیج[فارس] محدود شد و علی رغم پشتیبانی شوروی از آن، انگلیس و هلند مدت ها در تأیید این قطعنامه دچار تردید شده بودند و درحالی که نمی خواستند به روابط خوبشان با رژیم تهران خدشه ای وارد شود، در آخرین لحظات امیدوار بودند که ایرانیان موافقت ضمنی خود را با آن اعلام کنند. ولی پاسخ تهران این بود که این قطعنامه یک توطئه است.»[٣]

[١] خبرگزاری جمهوری اسلامی، نشریه گزارش های ویژه، شماره ٢٢٧، ١١/٨/١٣٦٢، ص١٠، سازمان ملل - خبرگزاری فرانسه، ١٠/٨/١٣٦٢.

[٢] همان، صص ٤٠ و ٤١، رادیو بی بی سی، ١٠/٨/١٣٦٢.

[٣] خبرگزاری جمهوری اسلامی، نشریه گزارش های ویژه، شماره ٢٢٨، ١٢/٨/١٣٦٢، صص ٤ و ٥، پاریس - خبرگزاری جمهوری اسلامی، ١١/٨/١٣٦٢.