در ادامه رایزنی ها با فرماندهان ارتش، فرماندهان قرارگاه خاتم الانبیا(ص) سپاه به کلیاتی از مانور رسیدند و غلامعلی رشید آن را به این شرح اعلام کرد: مانور لشکر٢٧ حضرت رسول(ص) و لشکر٣١ عاشورا تغییر نمی کند. تیپ٤٤ قمر بنی هاشم(ع) در غرب کانی مانگا (غرب شیخ گزنشین) با ٣ گردان به نیروهای دشمن در این منطقه حمله می کند. لشکر١٧ علی بن ابی طالب(ع) نیز با ٢ گردان، غرب کانی مانگا را تأمین می کند. لشکر١٤ امام حسین(ع) هم در دشت خرمال مستقر و سپس برای تصرف نالپاریز وارد عمل می شود.

هرچند کلیات طرح تغییریافته، مورد موافقت اغلب فرماندهان قرارگاه خاتم الانبیا(ص) قرار گرفت، ولی درباره امکان رسیدن به نالپاریز، شبهاتی وجود داشت. غلامعلی رشید رسیدن به نالپاریز را غیرممکن می دانست، عزیز جعفری هم عقیده داشت که حداقل در یک مرحله نمی توان به نالپاریز رسید. براین اساس، فرماندهان در بررسی های بعدی دومرحله ای بودن عملیات را تصویب کردند؛ بدین صورت که در مرحله اول لشکرهای ٢٧ حضرت رسول(ص) و ٣١ عاشورا کانی مانگا را تصرف کنند و تیپ٤٤ قمر بنی هاشم(ع) نیز از غرب کانی مانگا وارد شده و تا بادانه را پاک سازی کند و در مرحله بعدی لشکرهای ١٧ علی بن ابی طالب(ع) و ١٤ امام حسین(ع) بنا به دستور برای تصرف نالپاریز اقدام کنند.(٢)

با تصویب این مانور و قطعی شدن اهداف در این مرحله از عملیات، کار انتقال یگان های ١٤ امام حسین(ع)، ١٧ علی بن ابی طالب(ع) و ٤٤ قمر بنی هاشم(ع) از منطقه مریوان به عقبه های جدید در منطقه بانه آغاز شد.(٣)

از دیگر موضوعاتی که در جلسات امروز درباره آن بحث شد اعزام یک یا دو گردان نیروی نفوذی برای انهدام توپخانه های عراقی واقع در نالپاریز بود. این طرح درصورت موفقیت دستاوردهای بسیار بزرگی برای عملیات به همراه داشت، ولی برای اجرای آن نیروهای عمل کننده باید حداقل در دو مرحله خود را به اهداف مورد نظر می رساندند؛ یعنی در مرحله اول از خط خودی پس از حدود ١٠ ساعت راه پیمایی شبانه خود را به شهر خرمال رسانده و

[١] محسن رضایی در جمع بندی علت تعویق عملیات و امتناع از عملیات نفوذی در عمق دشمن در منطقه نالپاریز گفت: ما به خاطر این عملیات را عقب انداختیم که تک جبهه ای نشود و به یگان ها یک روز فرصت بدهیم که بروند از پشت، هدف های مرحله اول را بگیرند، بعد بحث این بود که اگر دو، سه گردان بروند و به نالپاریز بزنند، تنها کاری که خواهند کرد این است که توپخانه عراق را بزنند و صبح باید به عقب بیایند، چون نتوانستیم یک نیروی پشتیبانی کننده قوی برای آنها فراهم بکنیم که به آنها برسند و مواضع را بگیرند. این دو سه گردان که می زنند ممکن است دو سه هدف از کانی مانگا بمانند و این دو سه گردان در دشت می مانند و کسی هم به آنها نمی رسد مگر آنکه یک نیروی قوی پشتیبانی کننده برای آنها بفرستیم. (سند شماره ١٩٣٤/پ ن مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: عملیات والفجر٤ (قرارگاه خاتم، ١٠/٨/١٣٦٢، نوار شماره ١٢٨٣٩)، ص٢٣)