در ادامه عملیات والفجر٤ و به منظور تکمیل اهداف مرحله دوم این عملیات، لشکر٤١ ثارالله(ع) باوجود وارد عمل نشدن لشکر١٤ امام حسین(ع)، که مأموریت تصرف ارتفاع سنگ معدن و الحاق در جناح چپ این یگان را برعهده داشت، موفق شد دو ارتفاع مهم هرگنه را در شمال شرق پنجوین به تصرف درآورد.

از اولین دقایق امروز، نیروهای لشکر٤١ ثارالله(ع) با استعداد ٢ گردان برای تصرف ارتفاع ١٥٣٠ در غرب هرگنه و ارتفاع ١٤٧٠ در جنوب این ارتفاع عملیات خود را آغاز کردند.[١] فرماندهی لشکر٤١ ثارالله(ع) با هدف تصرف ارتفاع ١٥٣٠، که تاکنون چندین بار برای گرفتن آن اقدام شده بود، گردانی را که دو شب قبل در همین منطقه عمل کرده و از منطقه شناخت کافی داشت، بازسازی و تقویت کرده و به کار گرفت. علاوه براین به منظور استفاده مؤثرتر از توپخانه و تمرکز آتش بر روی نقاط مختلف ارتفاع١٥٣٠، هماهنگی های ویژه ای با واحد توپخانه و دیدبان ها انجام شد.[٢]

با این تدابیر نیروهای این لشکر از دو جناح به دو ارتفاع مزبور هجوم آوردند. هم زمان با درگیری نیروها در دامنه این دو ارتفاع، توپخانه خودی آتش مداوم و مؤثری را روی قله ١٥٣٠ اجرا کرد، این قله که برخلاف قله های دیگر فاقد درخت بود این امکان را برای دشمن فراهم می کرد که به دامنه ها و اطراف آن تسلط دیدوتیر داشته باشد، علاوه برآن، به علت شیب تند این ارتفاع صعود از آن برای نیروهای خودی بسیار سخت بود.

در ساعت ٣ بامداد، نیروهای عمل کننده با اعلام اینکه حدود ١٧ تن از افراد دشمن را کشته و درحال نزدیک شدن به قله هستند، درخواست کردند که توپخانه های خودی فقط نوک قله و عقبه های این ارتفاع را هدف بگیرند. با تمرکز آتش روی قله های اصلی این ارتفاع، نیروهای لشکر٤١ ثارالله(ع) تا ساعت ٧ صبح، موفق به تصرف ارتفاع ١٤٧٠ شدند، ولی باوجود تلاش مستمر آنها، دشمن با تحمل تلفات بالا همچنان روی ارتفاع ١٥٣٠ مقاومت می کرد. سرانجام در ساعت ١٠، تلاش نیروهای خودی و آتش دقیق توپخانه مؤثر واقع شد و نیروهای لشکر٤١ ثارالله(ع) روی ارتفاع ١٥٣٠ مستقر شدند.[٣]

[١] نیروهای این یگان پس از تاریک شدن هوا در روز قبل حرکت خود را به سمت هدف شروع کرده بودند.

[٢] سند شماره ١٣٤/گ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: عملیات والفجر٤، گزارش راوی لشکر٤١ ثارالله(ع) محمد الفت، ٣/٩/١٣٦٢، صص ١٥ و ٢٦.

[٣] سند شماره ٣٠٠/د مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: دفترچه ثبت جنگ راوی لشکر٤١ ثارالله(ع) در عملیات والفجر٤، محمد الفت، ٢٩/٧/١٣٦٢ تا ١٥/٨/١٣٦٢، صص٤٤ و ٤٧؛ و- سند شماره ١٣٤/گ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، صص٢٢ و ٢٣.