عمل کند و پشت سرهم ضربه بخورد، سازمانش از هم می پاشد. وقتی که سازمانش از هم پاشید، تازه موقع ادامه عملیات ما است. ما باید هرجا نیرو داریم جمع کنیم و دشمن را تعقیب کنیم. چون او سازمانی ندارد که مقاومت کند، عراق تا بازسازی کند و روحیه بدهد، طول می کشد. بهترین موقع ادامه عملیات همین الآن است که دشمن ضربه خورده است.[١]

محسن رضایی فرمانده کل سپاه، در جلسه مشترک فرماندهان قرارگاه خاتم الانبیا(ص) و قرارگاه مقدم حمزه پیشنهادی را دررابطه با چگونگی ادامه و تکمیل عملیات والفجر٤ مطرح کرد که مورد تصویب قرار گرفت.

فرماندهان حاضر در جلسه پس از گفت وگو مواردی را بدین شرح درخصوص تکمیل عملیات به یگان های عمل کننده ابلاغ کردند:

١. لشکر١٤ امام حسین(ع) برای تصرف ارتفاعات زله (کله قندی - سنگ معدن) و تکمیل تصرف یال سیدمصطفی اقدام کند.

٢. لشکر٤١ ثارالله(ع) ارتفاعات شرق پنجوین و غرب هرگنه (١٥٣٠ و ١٤٧٠ و ١٣٢٠) را که مسلط به شهر پنجوین هستند و بخشی از اهداف مأموریت شب گذشته لشکر١٤ امام حسین(ع) بودند، تصرف کرده و با لشکر١٤ امام حسین(ع) در جناح چپ خود الحاق کند. سپس هم زمان با صعود نیروهای لشکر١٤ امام حسین(ع) به ارتفاعات کله قندی و سنگ معدن، شهر پنجوین را به تصرف درآورد.

٣. یگان های قرارگاه تاکتیکی حمزه٤ (لشکر٢٥ کربلا و تیپ١ لشکر٢٨ کردستان) مأموریت شب گذشته خود را برای تصرف باقیمانده ارتفاعات هفت توانان و تصرف خلوزه٢ تکرار کند. قرارگاه تاکتیکی حمزه٣ (لشکر٣١ عاشورا، لشکر٨ نجف و تیپ٢ لشکر٢٨ کردستان) نیز به سمت جنوب اجرای عملیات کرده و ارتفاع شیخ گزنشین در جنوب کانی مانگا را تصرف کنند.

البته در ادامه این جلسه، مأموریت قرارگاه حمزه٣ به دلیل آنکه این قرارگاه شب گذشته نیروی زیادی را صرف دفع پاتک دشمن کرده بود، منتفی شد.[٢]

پس از ابلاغ مأموریت ها، قاسم سلیمانی فرمانده لشکر٤١ ثارالله(ع) اعلام کرد که به علت ناآشنایی به منطقه و توجیه نبودن فرمانده گردان های این یگان، نمی تواند ارتفاعات غرب هرگنه را تصرف کند. وی معتقد بود که چون ارتفاع زله (سنگ معدن و کله قندی) یک هدف مستقل است، بهتر است لشکر١٤ امام حسین(ع) برای تصرف آن وارد عمل شود و در روزهای بعد لشکر٤١ ثارالله(ع) با آمادگی کافی ارتفاعات غرب هرگنه را تصرف کند.

بااین حال، محسن رضایی با بیان اینکه ارتفاعات هرگنه، جناح زله می باشد و اگر روی هرگنه

[١] سند شماره ١٣١/گ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، صص ٧١ و ٧٢.

[٢] سند شماره ١٣١/گ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، ص٧٣.