روزشمار جنگ ایران و عراق - مرکز اسناد و تحقیقات سپاه - الصفحة ١٦٤ - روزشمار جنگ چهارشنبه ٢٧ مهر ١٣٦٢ ١٢ محرم ١٤٠٤ ١٩ اکتبر ١٩٨٣
برای تصرف ارتفاعات لری، ٣ گردان مأموریت دارند ازطرف غرب، شرق و شمال به جنوب، روی ارتفاع لری رفته و با یکدیگر الحاق کنند. یک گردان نیز مأمور شکستن خط دشمن بین لری و کنگرک و پاک سازی دشمن در این محور می باشد. دو گردان هم مأموریت تصرف ارتفاعات کنگرک را برعهده دارند و باید از دو طرف ارتفاع صعود و ضمن پاک سازی با یکدیگر الحاق کنند. برای پاک سازی و آزادسازی ارتفاع گرمک و تنگه آن هم یک گردان در نظر گرفته شده است.[١]
در طرح مانور لشکر٨ نجف همچنین یک واحد مهندسی متشکل از چندین لودر و بولدوزر در نظر گرفته شده تا حین عملیات و با حمایت یک گروهان رزمی، به محض تصرف ارتفاعات لری و کنگرک خاکریزی به طول ٥ کیلومتر احداث کند. هدف از زدن خاکریز تأمین این ارتفاعات و بستن راه های نفوذ دشمن از دشت (از جنوب به شمال) و استقرار نیروها برای مقابله با پاتک های دشمن می باشد.[٢]
راوی لشکر٨ نجف درباره آخرین وضعیت روحی نیروها و اقدامات این یگان در آستانه اجرای عملیات نوشته است: در آستانه عملیات تردد نیروها به شدت کم شده بود، کمتر کسی اجازه می یافت که به دیدگاه ها یا پایگاه های ارتفاعات و محل استقرار گردان ها رفت وآمد کند. به حول و قوه الهی نیروها آمادگی لازم را دارند و از روحیه خوبی برخوردارند، مشکل خاصی ندارند، تنها کمبود آنها نارنجک چهل تکه است که از کیفیت بهتری نسبت به دیگر انواع برخوردار است. آشپزخانه غذای گرم تهیه کرده و واحد ترابری نیز انتقال نیروها را انجام می دهد. حرکت خودروها در خاموشی و سکوت مطلق انجام شد. اسم رمز عملیات (مختص این یگان) "بسم الله القاصم الجبارین" بود و هنگامی که گردان ها آماده عملیات شوند با رمز "یا زینب کبری یا زین العابدین" یگان را مطلع خواهند کرد و رمز "یا حسین مظلوم" برای الحاق در شب در نظر گرفته شده است و برای الحاق در روز نیز قرار بر این است که افراد سلاح ها را روی دست برده و سه بار بلند شوند و بنشینند و از همدیگر آگاهی پیدا کنند. همچنین قرار بود تمام نیروها با طهارت (وضوگرفته) وارد عملیات شوند.[٣]
قرارگاه تاکتیکی حمزة٢ (تیپ٤٤ قمر بنی هاشم(ع) و تیپ٣ از لشکر٢٨ کردستان) نیز
[١] سند شماره ٢٨٥/د مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، ص٥٩.
[٢] سند شماره ١٤٠/گ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، ص١٣.
[٣] سند شماره ١٤٠/گ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، صص ١٦ و ١٧.