١١- الادوية القلبية كه براى ابو الحسين على بن الحسين بن الحسن (م ١٤) كه در تاشكند در ١٩٦٦ عكسى چاپ شده و ديباچه و گزارش خوبى از كريم زاده بر آن در آن هست، از ترجمه آن هم در فهرست منزوى (٤٦٩) ياد شده است.

١٢- الاضحوية كه براى الشيخ الامين أبو بكر محمد ساخته است (م ٣٠) آن را ترجمه‌ايست به فارسى (منزوى ٧٥٥) كه دوبار در تهران و شهر دوشنبه تاجيكستان چاپ شده است.

١٣- الاكسيريا امر مستور الصنعة كه براى ابو الحسين احمد سهيلى نگاشته است (م ٣٣).

١٤- الانتفاء عن ما نسب اليه من معارضة القرآن كه براى ابو عبيد جوزجانى ساخته است (م ٣٤).

١٥- انفساح الصور الموجودة كه به دستور استاد رئيس اجل ساخته شده است (م ٣٦).

١٦- المجالس السبعة لابن سينا كه از دو نسخه آن سراغ داريم يكى ٢٨/ ١٤٦١ راغب پاشا برگ ١٥٠ ر- ١٦٢ پ (فهرست مهدوى ش ١٠٧) دومى ١١٧٨ همدان (مدرسه غرب) برگ ١٧٥ پ ص ٢٩٢- ٣١٤ (فهرست ٣٠٩).

از ان در اسفار شيرازى درباره حشر نفوس جاهله (چ ٢ ج ٩ ص ١١٤٧) و حاشيه عاملى بر الهى شفاء درباره امامت (پايان چاپ سنگى شفاء) و مجالس المؤمنين ياد شده است. شادروان مينوى هم در مجله ادبيات (٤: ٣ ص ٦٠) از ان ياد كرده است.

در شرح نجات اسفراينى از عامرى يادى نيست. صدراى شيرازى در عرشيه از گفتگوى عامرى و ابن سينا نام برده و احمد عاملى در حاشيه شفاء (٦١٦ چاپ سنگى تهران برابر با ص ٣٩٩ چاپ مصر) از ابو الحسن عامرى و أبو الخير نحوى ياد كرده است.

دو عامرى داريم: يكى ابو الحسن محمد بن ابى ذر يوسف عامرى نيشابورى درگذشته ٣٨١ هنگامى كه ابن سينا يازده ساله بوده است دومى أبو الحسن على وائلى استاد ابن هندو كه شايد همان باشد كه ابن سينا با او گفتگو داشته است. نه آن يكى (جاويدان خرد ٣: ٢: ص ٢٧- فهرست همدان ٤٠٩- فهرست مهدوى ١٠٧)