ترجمة رساله اضحوية - ابن سينا - الصفحة ٣١ - رساله أضحويّه

بسم اللّه الرحمن الرحيم‌

رساله أضحويّه‌

سپاس و ثنا آفريدگار جهان و بخشنده عقل و جان را، و درود بر پيغامبران وى، خصوصا برگزيده ايشان، محمد مصطفى صلى اللّه عليه و آله.

دوستى از دوستان حقيقى، به كرات از من التماس كرده بود كه رساله «اضحويّه» را، از سخنان شيخ رئيس حجة الحق ابو على بن عبد اللّه بن احمد سينا- رحمه اللّه و أعلى درجته-، به زبان پارسى ايراد كنم؛ اگرچه روزگار آن نداشتم- از بس هوسات محال كه دامن گرفته بود- اما اشارت او را رد نمى‌توانستم كردن. به موجب درخواست شروع افتاد. ايزد تعالى توفيق اتمام دهاد. بمنّه وجوده.

فصل اول: در حقيقت معاد.

فصل دوم: در اختلاف رأيها در آن.

فصل سيم: در ابطال مذهبهاى تباه.

فصل چهارم: در آن چيز كه حقيقت مردم است‌ [١]؛ كه اگر او باشد و ديگر چيزها كه بدو پيوند دارد نباشد، حاصل مردم باشد. و اگر او نباشد، و ديگر چيزها جمله باشد، حقيقت مردم نباشد.

فصل پنجم: در آن كه آن چيز كه حقيقت مردمى است، پذيراى تباهى و فنا نيست؛ و وى جوهرى است كه هميشه خواهد بودن.

فصل ششم: در آن كه بودن «معاد» واجب است.

فصل هفتم: در پديد كردن احوال مردم پس از مرگ، و روشن گردانيدن آفرينش دومين، كه آن را «آخرت» خوانند.

[١] . در اين متن (كه) به معنى «زيرا كه» بسيار آمده و بدين صورت (؛ كه) مشخص شده است.