من اول راجع به آنچه گذشته است یک کلمه عرض مى‌کنم و بعد آنچه باید در آینده بشود و ما تکلیف داریم راجع به آنچه گذشت و بحمدالله خوب گذشت. چه چیز اسباب شد که این ملت، این راه را رفت و پیروز شد و چه باید کرد که این پیروزى ادامه پیدا کند؟ چه بسا یک لشکرى، یک جمعیتى پیروز بشوند به یک جمعیت یا ملت دیگر و خوب از عهده بر آیند لکن نتوانند حفظ کنند پیروزى خودشان را. بسیارى از این کشورگشاها بوده‌اند که زده‌اند، رفته‌اند و جلو رفته‌اند و فتح کرده‌اند لکن نتوانستند حفظ کنند. وقتى که به یک حدى رسیدند، یک جهاتى پیش آمد که نتوانستند حفظ کنند، شکست خوردند. این باید عبرت بشود براى کسانى که در یک میدان پیروز شدند و باز تتمه دارد، نرسیده‌اند به مقصد. در همین جنگ‌هاى عمومى که شده است، یک وقت، یک سردارى با فشار و زور و با لشکر خیلى جرار جاهایى را گرفت و پیش رفت مثل هیتلر، پیش رفت فرانسه را گرفت و - عرض مى‌کنم - حمله کرد به شوروى و یک مقدارى هم از شوروى گرفت لکن جهاتى پیش آمد که در همان جا شکست خورد و شکستن هم تا آخر تا ملزم شد (به طورى که گفته‌اند) خودش را بکشد.

ما نباید مغرور بشویم به این پیروزى که پیدا کرده‌ایم با اینکه پیروزى بزرگى بود، یعنى یک پیروزى بود که احتمالش را نمى دادند، شاید این حرکات ما را یک حرکات غیر عاقلانه مى‌دانستند، حتى در این اواخر هم که خود آن مردک رفته بود و بختیار جایش بود باز ناصح‌هاى بى‌اطلاع نصیحت مى‌کردند که باید ساخت دیگر با اینها، باید شوراى سلطنتى را تأیید کرد و بعد رفت وکیل درست کرد و بعد از راه او مسأله را ختم کرد و شاید این پافشارى‌هائى که از طرف بعضى مى‌شد، اینها صحیح نمى‌دانستند. حالا شما به یک پیروزى بحمدالله رسیدید و یک پیروزى بزرگى بود که هم یک قدرت بسیار بزرگ را شکستید و هم از کشور خودتان دست قدرت‌هاى بزرگ را کوتاه کردید. تا اینجا باید ما از همه ملت تشکر کنیم و این خدمتى که ملت کرد، این وحدت کلمه‌اى که پیدا کرد، این کوششى که کرد، این جان نثارى و فداکارى که کرد، در محضر خداى تبارک و تعالى مأجور است و مورد نظر ولى عصر (سلام الله علیه) است. تا اینجا خوب رفتیم و نتیجه هم خوب گرفتیم اما ما کارمان که به آخر نرسیده است، الان نه یک حکومت مستقر داریم، یک دولت انتقالى است، در عین حال که خوب است‌