این آیه که خوانده مى‌شود از آیاتى است که در بیان آن مى‌شود مفصل صحبت کرد، لکن من یک نکته را عرض مى‌کنم و مى‌گذرم. خداوند فرموده است: لقد من الله على المومنین اذبعث فیهم رسولا من انفسهم یتلو علیهم آیاته ویزکیهم و یعلمهم الکتاب و الحکمه خداوند به مومنین منت گذاشته که از خودشان کسى را فرستاد که آیات الهى را بر آنها تلاوت کند. تلاوت آیات براى تزکیه و تعلیم کتاب وحکمت است. تزکیه را مقدم ذکر فرموده است، معلوم مى‌شود تزکیه نفس از علم و حکمت بالاتر است. همین طور هم هست. اگر افراد یک ملت تزکیه و تربیت شده باشند،آن ملت پیشرو است. اگر سران قوم، آنهائى که کشور را اداره مى‌کردند نفس شان تزکیه وتربیت شده بود،نه آن گرفتارى‌ها براى ملت پیش مى‌آمد و نه براى خودشان. منشاء تمام این گرفتارى‌ها در همه جا این است که آنهائى که عهده‌دار امور ملت هستند تزکیه نشده‌اند. یک نفر آدمى که تزکیه نشده اگر بر یک ملت سلطه پیدا کند اینهمه گرفتارى‌هائى را که در طول پنجاه و پنج سال براى ملت ما پیش آمد بوجود مى‌آورد. کسى که بر ملتى سلطه و حکومت دارد اگر یک نفر عدالت پرور باشد دستگاه او عدالت پرور خواهد شد، قشرهائى که به او مربوطند قهرا به عدالت گرایش پیدا مى‌کنند، تمام اداراتى که تابع آن مملکت و آن حکومت است خواه ناخواه به عدالت گرایش پیدا مى‌کند. اگر همه ملت تزکیه بشوند همین دنیا بهشت آنهاست و تمام گرفتارى‌ها از بین مى‌رود.

مفاسد و مصالح از حکومت‌ها و سران آن سرچشمه مى‌گیرد

از طرف دیگر چون اشخاصى در رژیم طاغوتى بر مردم حکومت کردند اشخاص تزکیه شده‌اى نبودند و شخص اول مملکت اخلاق و عقاید و اعمالش تزکیه نشده بود، مملکت را به هلاکت کشاندند. رضاخان خودش سرچشمه تمام مفاسد بود. در پاریس که بودیم یک نفر آمد پیش من و از کسى نقل کرد که او گفته اگر در ایران پنج نفر فاسد بشوداین محمدرضا روى هر پنج نفر انگشت مى‌گذارد و به طرف خودش جلبشان مى‌کند. آن اشخاصى که پاک نیستند و با تزکیه شده‌ها سر و کار ندارند، نمى‌روند سراغ اشخاص امین. آدمى که خودش امین نیست مى‌رود سراغ اشخاصى که نظیر خودش