الان مردم همه دارند راجع به این مسأله فریاد مى‌زنند که مااسلام را مى‌خواهیم. همه این را مى‌خواهند.آقا! شما مى‌گوئید نه، و مى‌خواهید چه کنید ؟ همه با هم مجتمع بشوید تحت یک بیرق و وکلایتان را تعیین بکنید. همه به یک وکلاى اسلامى که اعتقاد به مسائل دارد، آنى که ایمان دارد، آنى که اعتقاد دارد که اگر خلاف بکند، ولو در اینجا مچش گیر نکند جاى دیگر مچش گیر مى‌کند. امروز روزى است که کلمه وحدت براى ما فایده ندارد، عمل وحدت لازم است. من هم هى مى‌گویم وحدت، اگر بنا شد که من مخالفت کنم بااین، خوب این کلمه‌اى است دیگر، یک ریایى بیشتر نیست. فکر این مطلب را بکنید، خودتان بنشینید فکر بکنید. رفقاى دیگر، آنهائى که اعتقادشان این است که مى‌خواهند خدمت بکنند به کشور، با آنها تفاهم بکنید، بگویید اگر خدمت مى‌خواهید بکنید، چرا گروه گروه مى‌شوید؟ همه خدمت بکنید. گروه گروه شدن معنایش این است که من مى‌خواهم براى خودم بکشم، آن مى‌خواهد براى خودش بکشد، اظهار وجود بکنند. آقا نمى‌توانیم در مقابل اسلام اظهار وجود بکنیم، در اشتباه هستیم. جز این معنى که یک تشتتى پیدا بشود و یک اختلافاتى پیدا بشود و یک عرض مى کنم تأخیرى نهضت را عقب بیندازد. شما خیال نکنید این پیش نمى‌رود، پیش مى‌رود انشاءالله، لکن عقب مى‌شود. با اختلافاتى که پیدا بشود و اشخاص روشنفکر، اشخاص صاحب قلم، اشخاص صاحب اطلاع و فکر، اینها دنبالش را مى‌گیرند که، قلم‌ها را بر مى‌دارند، هر چه دلشان مى‌خواهد مى‌نویسند و موجب تشتت مى‌شوند. همین هم که مى گویند وحدت، وحدت، وحدت، همین‌ها وقتى که قلم دست‌شان مى‌گیرند و مطلب مى‌نویسند، یک وقت دیدیم که حمله کردند به یک مسأله‌اى از مسائلى که مردم به آن مسأله علاقه‌مند هستند، و ایجاد اختلاف مى‌کنند. چراباید اینطور باشد؟ اگر اینها و اقعار است مى‌گویند که ما مملکت را میخواهیم و ملت را مى‌خواهیم، استقلال را مى‌خواهیم، چرا باید اینطور باشد که قلم‌هایشان بر خلاف مسائلى است که ادعا کنند. اول کلام مى‌گویند که مملکت باید با هم متحد باشد، آخر کلام‌شان مى‌بینید که یک کلمه‌اى گفته است که اسباب تشتت مى‌شود. این اطراف دریا بود که جهات اطراف دریا را یک مرد (نمى‌دانم، حالا من که نمى شناسم) در مجله گفته جدا بودن زنها از مردها افتضاح است . تمدن این است که پسرها و دخترها توى دریا به هم ور بروند !! این تمدن‌