از حمله تحولاتى که باید بشود وشما آقایان باید کوشش کنید، این است که به این کلمه فرماندار مغرور نشوید که شما فرماندار هستید. این کلمه فرماندار مال وقتى است که فرمان باشد و فرمانبر باشد و برادرى نباشد و طبقه‌اى طاغوتى باشد و مردم دیگر فرمانبردار آنها. در صورتى که در اسلام مطرح نیست. آنهائى که سرتاسر کشور اسلامى را اداره کردند، آن هم آن کشورى که از حجاز تا مصر و آفریقا و عراق و ایران و همه این ممالک اسلامى که مى‌بینید، اروپا هم یک مقدارش، تحت فرمان بود، معذلک اینطور نبود که معاملاتشان با رعیت، معامله فرمانفرما و فرمانبر باشد. خود رسول اکرم (ص) وضعشان با مردم مثل یکى از سایرین بود، یکى از اشخاص بود، نه یک منزل فرمانفرمائى داشتند و نه در محافل که بودند، یک امتیازى بود که مردم ببینند که این بالا نشستن و پائین نشستن، این مسائل مطرح نبود.

بعضى از این عرب‌ها که از خارج مى‌آمدند و وارد مسجد مى‌شدند و پیغمبر را با سایرین نشسته بودند، وضع جورى بود که نمى‌شناختند که خوب، کدام یکى پیغمبر است و کدام یکى اصحاب، مى‌پرسیدند که کدام یکى‌تان هستى. براى اینکه وضع نشستن دور بود و حتى اینکه حالا شما اینجا مى‌بینید که یک پتو اینجا انداخته‌اند و یک اشخاصى هم اینطورى نشسته‌اند که اگر یکى از خارج بیاید یک امتیازى قائل مى‌شود، نبود. حضرت امیر سلام الله علیه همان روزى که بیعت با وى کردند، بیعت به خلافت رسول الله، همان روز بیل و کلنگش را برداشته و رفت سراغ یک جائى که کار مى‌کرد، خودش کار مى‌کرد دستش پینه داشت. وضع این سردارهائى که حکومت‌هاى بلاد بودند با مردم وضع، وضع فرمانفرمائى و فرمانبردارى نبوده است، وضع خدمت بوده است که فرمانفرماها خدمتگزار مردم بودند. این انفصالى که شما دیدید در زمان رژیم سابق و طاغوت که بین حکومت‌هاى بلاد، استاندارهاى بلاد با مردم یک جدائى بود که هر کدام د شمن دیگرى بودند، مردم اینها را به صورت یک دشمن حساب مى‌کردند ولو اینکه خدمتگزار هم بودند لکن مردم نمى‌پذیرفتند، این براى این بود که وضع رژیم اینطور بود. رژیم‌هاى سلطنتى و طاغوتى هر جا که هستند، وضع رژیم اینطور اقتضاء مى‌کرد که با یک تشریفاتى و هیاهوئى مردم را از خودشان رم بدهند، بترسانند و لهذا مردم پشتیبان‌