فرق بین دانشگاه‌هاى غربى و دانشگاه‌هاى اسلامى باید در آن طرحى باشد که اسلام براى دانشگاه‌ها طرح مى‌کند. دانشگاه‌هاى غربى به هر مرتبه‌اى هم که برسند، طبیعت را ادراک مى‌کنند طبیعت را مهار نمى‌کنند براى معنویت. اسلام به علوم طبیعى نظر استقلالى ندارد. تمام علوم طبیعى به هر مرتبه‌اى که برسند باز آن چیزى که اسلام مى‌خواهد نیست. اسلام طبیعت را مهار مى‌کند براى واقعیت و همه را رو به وحدت و توحید مى‌برد. تمام علومى که شما اسم مى‌برید و از دانشگاه‌هاى خارجى تعریف مى‌کنید و تعریف هم دارد، اینها یک ورق از عالم است آن هم یک ورق نازکتر از همه اوراق. عالم از مبداه خیر مطلق تا منتها الیه، یک موجودى است که حظ طبیعى‌اش یک موجود بسیار نازل است و جمیع علوم طبیعى در قبال علوم الهى بسیار نازل است، چنانچه تمام موجودات طبیعى در مقابل موجودات الهى بسیار نازل هستند. فرق مابین اسلام و سایر مکتب‌ها (نه، مکتب‌هاى توحیدى را عرض نمى کنم) بین مکتب‌هاى توحیدى که بزرگترینش اسلام است و سایر مکتب‌ها این است که اسلام در همین طبیعت یک معناى دیگرى را مى‌خواهد، در همین طب یک معناى دیگر مى‌خواهد، در همین هندسه یک معناى دیگرى را مى‌خواهد، در همین ستاره‌شناسى یک معناى دیگر مى‌خواهد. کسى که مطالعه کند در قرآن شریف این معنى را مى‌بیند که جمیع علوم طبیعى جنبه معنوى آن در قرآن مطرح است، نه جنبه طبیعى آن. تمام تعقلاتى که در قرآن واقع شده است و امر به تعقل، امر به اینکه محسوس را به عالم تعقل ببرید و عالم تعقل عالمى است که اصالت دارد و این طبیعت یک شبحى است از عالم، منتها ما تا در طبیعت هستیم این شبح را، این حظ نازل رابینیم. در حدیث است که "ان الله تعالى ما نظر الى الدنیا" یا "الى الطبیعه منذ خلقها نظر رحمه" نه اینکه این جزء رحمت نیست لکن نظر به ماوراء این عالم است، به ماوراء این طبیعت است. اینهائى که ادعا مى‌کنند که ما عالم را شناختیم و اعیان عالم را شناختیم، اینها یک ورق نازل کوچکى از عالم را دیدند و اقناع شدند به همان. آنهائى که مى‌گویند که ما انسان را شناختیم، اینها یک شبحى از انسان آن هم نه انسان، شبحى از حیوانیت انسان را شناختند و گمان کردند که انسان همین هست. آنهائى که ادعا مى‌کنند که ما اسلام شناس هستیم، اینها هم یک چیزى از این مرتبه نازل اسلام را دیدند به همین قناعت کردند و گمان کردند که اسلام را شناختند.