من امیدوارم که حالا که مملکت‌مان یک مملکت اسلامى است و جمهورى اسلامى الان حکومت ماست و رژیم طاغوتى از بین رفته است و دست خیانتکارها و ظلمه کوتاه شده است، ما همه و شما دانشجوهاى محترم و این داشنجویان، خواهران ما همه کوشا باشیم به اینکه اینطورى که باید و آنطورى که لازم است در جمهورى اسلام ما عمل کنیم. همچو نباشد که فقط لفظ باشد که ما جمهورى اسلامى هستیم لکن نه دانشگاه‌هایمان، نه دانشسراهایمان و نه دادگاه‌هایمان و نه پاسدارهایمان و نه کمیته‌هایمان هیچ کدام آن معنایى که باید در اسلام باشد در آنها نباشد. اگر خدا نخواسته اینطور باشد که فقط یک رأى به جمهورى اسلامى دادیم و دیگر فکر این نباشیم که این جمهورى اسلامى باید همه چیزش اسلامى باشد، نه اینکه لفظ جمهورى اسلامى و محتوا غیر اسلامى، و این بسته به عمل همه هست خصوصاً قشر دانشجو و قشر اساتید دانشگاه، استادهاى دانشسراها و آنهائى که جوانند و در صدد تعلم و دانش هستند و دانشجو هستند و مى‌خواهند بعدها براى کشور خودشان مفید واقع بشوند.

اهمیت تزکیه و تربیت همراه با تحصیل‌

بسیار اشخاص هستند که دانشمندند، خیلى هم دانشمندند لکن چون تربیت اسلامى ندارند وجودشان گاهى ضرر مى‌زند به کشور و ضرر مى‌زند به اسلام، این فرقى نیست مابین اینکه دانش، دانش علوم قدیمه باشد یا دانش علوم جدیده، چه در جانب علماء اسلام و روحانیون و چه در جانب شما دانشجوها و دانشگاهى‌ها و سایر طبقاتى که در صدد تعلیم و تعلم هستند، اگر چنانچه فقط دنبال یاد گرفتن باشید، حالا این یاد گرفتن همراه با یک تربیت صحیح و تزکیه نفس و درست راه رفتن نباشد، یک انبارى از معلومات یا به قول سعدى که به تعبیرى دیگر، قرآن هم همان تعبیر مثل الذین حملوا التوریة ثم لم یحملواها کمثل الحمار یحمل اسفاراً کسى که یاد مى‌گیرد لکن یاد گرفتنش همان یاد گرفتن است و به کار نمى‌بندد آن یادگرفتن‌ها را، تربیت، تربیت انسانى نیست، در تعبیر قرآن کریم این است که مثل یک حیوانى، الاغى مى‌ماند که به پشتش کتاب بار باشد. این کتاب فرق نمى‌کند که‌