من یک کلمه به طور موعظه با شما صحبت مى‌کنم، یک کلمه هم راجع به اساس قضایا که شما مى‌گوئید اینکه بطور موعظه عرض مى‌کنم این است که آقایان صاحب کارخانه‌ها باید وضعشان را یک قدرى از آن رژیم سابق تغییر بدهند براى اینکه در رژیم سابق که مردم آن را رژیم اسلامى نمى‌دانستند و طاغوتى مى‌دانستند، اگر کارى مى‌شد مى‌گفتند که در رژیم طاغوتى شده است و اگر یک ناراحتى‌هایى براى کارگرها پیدا مى‌شد یا یک تحریکاتى مى‌شد که اینها اعتصاب کنند، شورش کنند، آنها با فشار و اگر چنانچه نوبت به روحانیین هم مى‌رسید با موعظه اما الان با آنوقت فرق دارد. الان همه ما این ادعا را داریم که یک مملکت اسلامى است و روى احکام اسلام باید عمل بشود. اگر خداى نخواسته در یک مملکت اسلامى طورى بشود که در کارخانه‌ها کارگرها به واسطه اینکه درست به آنها رسیدگى نمى‌شود انفجار حاصل بشود، این انفجار از محیط یک مملکتى است که مدعى اسلام است، نه روحانى مى‌تواند این را خاموش کند و نه کس دیگر. براى اینکه روحانى آنوقت مى‌تواند چیز بکند که بگوید خوب یک اشخاصى غیر اسلامى این کارها را کرده‌اند اما اگر مملکت اسلامى به اینکه اسلامى است یک طورى بشود که انفجار در کارگرها حاصل بشود، این انفجار دیگر قابل کنترل نیست و این یک خطرى است که بر همه شماها و بر همه ما هست و ما را تهدید مى کند. از این جهت باید صاحبان کارخانه‌ها توجه به این داشته باشند که با کارگرها نظیر سابق عمل نکنند، با اینها برادر و دوست باشند و تا آن حدودى که آنها، کارگرها هم چنین نیست که خیلى بلندپرواز باشند، اینهایک زندگى مى‌خواهند. آقایان کارى بکنند که یک زندگى براى اینها حاصل بشود و جلوگیرى بشود از یک انفجارى که قابل کنترل نیست. عرض کردم انفجار، اگر یاس از حکومت اسلامى باشد و انفجار پیدا بشود هیچ چیز نمى‌تواند جلویش را بگیرد به خلاف آنجایى که انفجار حاصل بشود و پناه به اسلام بخواهند بیاورند، آن قابل کنترل است اما اگر یک مملکتى اسلامى شد و باز بساط، همان بساط سابق باشد که لفظ، لفظ اسلامى است، عمل، عمل طاغوتى باشد و خداى نخواسته انفجار حاصل بشود، با اینهمه تحریکاتى که مى‌بینید الان هست، توطئه که الان هست اگر انفجار بشود،