صحیفه نور - خمینی، روح الله - الصفحة ١٥١
تاریخ: ٢٦/٤/٥٨
بیانات امام خمینى در جمع پاسداران مهدیه تهران
بسم اللهالرحمن الرحیم
در این آیه شریفهاى که آقا خواندند، یک جهت مربوط به ذات مقدس حق تعالى بود که تحقق پیدا کرد، یک جهت هم مربوط به ماست. آن که مربوط به قدرت الهى بود، تبدیل کرد خوف ما را به ایمنى. قبلا ما از قواى انتظامى، ملت ما از سازمان امنیت، از شهردارى، از شهربانى، از همه اینها، از دستگاه ظلم خوف داشتیم. خداى تبارک و تعالى تبدیل کرد این خوف را به ایمنى و الان ما با کمال امانت و ایمنى در اینجا نشستهایم. یک جهت هم مربوط به ماست یعبدوننى لا یشرکون بى شیئا ما باید چه کنیم؟ عبادت خدا و کسى را شریک با او قرار ندادن، نه قدرتها را ما شریک قرار بدهیم و نه نفس اماره را و نه شیاطین را، همه چیز را از او بدانیم و همه قدرتها را قدرت او بدانیم، کسى را ما صاحب قدرت ندانیم الا او، این پیروزى را از او بدانیم. ما چیزى نداشتیم، قدرتى نداشتیم، تشکیلاتى نداشتیم، مردم متفرقى بودیم، هر کسى مشغول به کار خود و حال خود و همه گرفتار دست جبارها. آن که ما را مجتمع کرد،آن که همه دلهاى ما را یک جهت کرد، آن که همه مقاصد مختلفه ما را در یک مقصد خلاصه کرد آن ذات مقدس حق تعالى بود. هیچ بشرى نمى تواند یک همچو نهضتى ایجاد کند، نهضتى که اغراض مختلفه، گروههاى مختلف، مقصد مختلف، مکانها دور از هم، افراد متشتت، اینها همه برگشت به یک، یک جامعه واحد. یک روز ما جوامع متعدد بودیم هر فرد براى خودش علیحده بود، فکر هر فرد غیر فکر دیگرى بود، آن قدرت خداى تبارک و تعالى بود که تمام افکار را متوجه کرد به یک فکر،تمام مقاصد را خلاصه کرد دریک مقصد. یک اشخاصى که باید بگوئیم قطرههائى بودند، مثل قطرات باران بودند واز هیچ قطرهاى کارى بر نمى آمد اینها را متبدل کرد به یک سیل بنیان کن، سیلى که در مقابل توپها و تانکها، قدرتهاى بزرگ و با عالم، نه فقط قدرت شیطانى رژیم، همه قدرتها دنبال او بودند، بعضىها تصریح مىکردند مثل آمریکا، انگلستان و بعضىها بودند ولو تصدیق نمى کردند، نه فقط قدرتهاى خارج از سیطره اسلام، قدرتهاى اسلامى هم، حکومتهاى اسلامى همه با هم متفق الکلمه پشتیبانى مىکردند، از آن طرف قدرت داخلى او آنطور بود و از آن طرف قدرتهاى بزرگ و کوچک خارجى پشتیبانى مىکردند. ما مىتوانستیم در مقابل قدرتى که عالم مجتمع شده بود با هم، ما مىتوانستیم کارى بکنیم؟! ما که نمىتوانیم یک محله را با هم مجتمع کنیم، ما که نمى توانیم چند نفر افراد را با هم در یک راه ببریم، ما نمى توانیم یک ملتى را از مرکز تا حدود، و از