من این چند روز که شنیدم و خواندم که دانشگاهى‌هاى اصفهان با علماى اصفهان مجتمع شده‌اند، بسیار از همه متشکرم و امیدوارم که ادامه پیدا کند این وحدت. این اختلافى که بین دانشگاه، روحانى، مع‌الاسف در زمان رژیم بود یک چیز من باب اتفاق نبود، یک مطلب حساب شده بود که هم روحانى از او بى‌خبر بود و هم دانشگاهى.

به دانشگاه که مى‌رفتند، دستگاهى که باید مأمورند که این دو را از هم جدا کنند، راجع به روحانیین مطالبى مى‌گفتند که مع لاسف جوان‌هاى ما باورشان آمد. پیش روحانیون هم که مى‌رفتند مطالبى از دانشگاه‌گفتند که آنها هم باور مى‌کردند و هر دو قشر غالباً غافل از این بودند که دارند آنها را به کجا مى‌کشند. هر دو قشر توجه نداشتند که آنها قصد این ندارند که یک دانشگاه خوبى درست بشود و یا یک روحانى خوبى، آنها دنبال این بودند که این دو قدرتى که قدرت متفکر ملت هست و ممکن است که ملت‌ها را اینها بیدار بکنند، اینها را از هم جدا بکنند، نه فقط جدا، طورى بکنند که مقابل هم بایستند، صف آرائى بکنند. آنها به اینها مطالبى بگویند، آنها به اینها، اینها سرگرم خودشان باشند و غافل از مسائل اصلى که بر ملت و مملکت مى‌گذرد چنانچه حالا هم، که من این را باید تکرار کنم و این را گفتم که ما از این تکرار هیچ اشکالى نمى‌بینیم براى اینکه یک مریضى اگر چنانچه سرش درد بکند پیش صد تا طبیب که برود مى‌گوید سرم، نباید بگوید که چون تکرار مى‌شود و یک دفعه بگوید سرم، یک دفعه بگوید پایم، یک دفعه بگوید دلم که مبادا تکرار بشود.

درج مطالب تحریک آمیز، توطئه‌اى براى انحراف از مسائل اساسى‌

ما الان حکم یک مریضى را داریم که باید آن مرض خودمان را افشا کنیم، بگوئیم، هر دسته‌اى که آمدند همان مرض که هست باید بگوئیم. براى شما، براى دیگران هر چه که هست، هر واقعى که هست ما باید بگوئیم. دردى که بالفعل ما دچارش هستیم باید بگوئیم. آن دردى که دچارش هستیم الان این است که در این حالى که قانون اساسى دارد، طرح شده است و مى‌خواهد تصویب بشود تا مراحل نهائى‌اش، در این حال من مى‌بینم که قشرهاى مختلفى مى‌آیند و یک مسائل دیگرى طرح مى‌کنند و