مطالب شما دو بخش بود: یکى راجع به امور بازرگانى و بازار و برگرداندن بازار را به یک بازار اسلامى که اشخاصى که بر خلاف موازین اعمالى مى‌کنند جلوگیرى بشود، یکى هم راجع به قانون اساسى و وضع قانون اساسى. من حالا اعتقادم این است که آن قسمت اول یک قدرى ما صبر بکنیم و قسمت ثانى که الان اولویت دارد، در آن صحبت بکنیم و بعد مربوط به آن اقدام بکنیم. الان چیزى که مطرح است آن چیزى است که اساس اسلام و اساس مذهب مبتنى بر آن است و آن قانون اساسى مملکت است. در قانون اساسى مملکت، یک صحبت در این است که شما گفتید که باید روى موازین شرعیه باشد. شک ندارید این، لکن شماها مطالعه کنید، همین قانونى که منتشر شده است و هر جا که نظر دارید یا اصحاب نظر، نظر داده‌اند نظرتان را بنویسید و به مجلس سنا که بناست همه نظرها مجتمع بشود آنجا بدهید تا انشاءالله بعد آن خبرگانى که آنجا مى‌روند، آنجا روى هم بریزند و اصلاح کنند و یک مسأله دیگر که مهم است قضیه خبرگان است. در قضیه خبرگان اهمیت خیلى زیاد است براى اینکه ممکن است که یک وقتى اگر ماها، شماها غفلت کنید یا سستى کنید یا انظارتان را متوجه به یک مسائل دیگر بکنید، اشتغال به مطالب دیگر پیدا بکنید، اشخاصى که با مسیر شما مخالف هستند چند نفرى بفرستند در مجلس و موجب زحمت بشوند. از این جهت در اینوقت باید همه توجه به آن دو تا مطلب باشد: یکى تدوین قانون اساسى یعنى نظر در قانون اساسى که شماها هر کس صاحبنظرند نظر بدهند و یکى هم انتخاب اشخاصى که باید بشود ، اشخاصى که متدین باشند، اشخاصى که اهل نظر باشند، شرقى و غربى نباشند، مورد اطمینان جامعه باشند. این چند نفرى که در تهران شده است باید یک همچو اشخاصى باشند، که البته یک معرفى هم بعضى اشخاص صاحبنظر مى‌کنند. در هر صورت الان طرح همه چیزها (چون طرح‌هاى زیادى الان هى مى‌آید) طرح همه چیز الان یک قدرى با مسیر مخالفت دارد. آن چیزها قدم قدم باید پیش رفت، یعنى هر چى در هر وقتى که موقعش هست. یک مسائلى است که حالا موقعش است، یک مسائلى است که بعد موقعش است، یک مسائلى است که متاخرتر.