دانش رجال از ديدگاه اهل سنت
(١)
سخنى با خواننده
١١ ص
(٢)
پيش گفتار
١٣ ص
(٣)
مقدمه
١٧ ص
(٤)
تعريف سند و اسناد
١٧ ص
(٥)
اهميت اسناد
١٩ ص
(٦)
تعريف جرح و تعديل
٢٠ ص
(٧)
فصل اول كليات
٢١ ص
(٨)
گفتار اول تعريف علم رجال
٢٣ ص
(٩)
موضوع علم رجال
٢٣ ص
(١٠)
مسائل علم رجال
٢٣ ص
(١١)
غايت علم رجال
٢٤ ص
(١٢)
گفتار دوم جايگاه علم جرح و تعديل
٢٤ ص
(١٣)
تقسيم علم رجال
٢٥ ص
(١٤)
نام هاى ديگر علم رجال حديث
٢٦ ص
(١٥)
گفتار سوم مشروعيت بحث از رجال
٢٧ ص
(١٦)
گفتار چهارم علم رجال و علوم همگن
٣١ ص
(١٧)
علم رجال و علم حديث
٣٢ ص
(١٨)
رابطه علم رجال و علم تاريخ
٣٧ ص
(١٩)
گفتار پنجم تاريخچه علم رجال
٣٩ ص
(٢٠)
مبحث اول اسناد و ظهور علم رجال
٣٩ ص
(٢١)
مبحث دوم اولين محققان درباره اسناد
٤٢ ص
(٢٢)
مبحث سوم علم رجال از پيدايش تا كمال
٤٥ ص
(٢٣)
فصل دوم شيوه شناخت رجال حديث
٥٣ ص
(٢٤)
مقدمه
٥٥ ص
(٢٥)
گفتار اول شرايط راوى
٥٦ ص
(٢٦)
شرايط نقل كننده روايت
٥٦ ص
(٢٧)
شرايط دريافت كننده حديث
٦٣ ص
(٢٨)
روايت اهل بدعت
٦٣ ص
(٢٩)
گفتار دوم شيوه احراز شرايط راوى
٦٩ ص
(٣٠)
مبحث اول نشانه هاى عدالت راوى
٦٩ ص
(٣١)
مبحث دوم نشانه هاى جرح راوى
٨٥ ص
(٣٢)
مبحث سوم نشانه هاى ضبط راوى
٨٧ ص
(٣٣)
مبحث چهارم راويان مجهول
٨٩ ص
(٣٤)
مبحث پنجم شرايط راوى نزد متأخران
٩٦ ص
(٣٥)
گفتار سوم توثيق عام صحابيان
٩٨ ص
(٣٦)
فصل سوم جرح و تعديل
١١١ ص
(٣٧)
مقدمه
١١٣ ص
(٣٨)
گفتار اول مبانى حجيت جرح و تعديل رجالى
١١٣ ص
(٣٩)
مبناى رجوع به قول رجالى
١١٤ ص
(٤٠)
گفتار دوم شرايط عالمان جرح و تعديل
١١٥ ص
(٤١)
گفتار سوم آداب جرح و تعديل
١٢١ ص
(٤٢)
گفتار چهارم موانع قبول جرح و تعديل
١٢٤ ص
(٤٣)
گفتار پنجم تعارض جرح و تعديل
١٣٧ ص
(٤٤)
الف) تعارض جرح و تعديل صادر شده از حداقل دو رجالى
١٣٨ ص
(٤٥)
ب) تعارض جرح و تعديل از يك عالم رجالى
١٤٥ ص
(٤٦)
گفتار ششم مراتب جرح و تعديل
١٤٨ ص
(٤٧)
مبحث اول مراتب تعديل
١٤٩ ص
(٤٨)
مبحث دوم مراتب جرح
١٥٧ ص
(٤٩)
فصل چهارم مصادر رجالى اهل سنت
١٦٥ ص
(٥٠)
مقدمه
١٦٧ ص
(٥١)
1 كتاب هاى درباره شناخت صحابيان
١٧٠ ص
(٥٢)
2 كتاب هاى طبقات
١٧٤ ص
(٥٣)
3 كتاب هاى جامع راويان ثقه و ضعيف
١٧٧ ص
(٥٤)
4 كتاب هاى خاص ضعفا
١٧٩ ص
(٥٥)
5 كتاب هاى خاص ثقات
١٨٣ ص
(٥٦)
6 رجال جوامع روايى
١٨٥ ص
(٥٧)
7 رجال شهرها
١٨٧ ص
(٥٨)
فصل پنجم بررسى رجالى و اعتبار مصادر حديثى
١٨٩ ص
(٥٩)
مقدمه
١٩١ ص
(٦٠)
1 الموطأ مالك
١٩١ ص
(٦١)
2 مسند أحمد
١٩٤ ص
(٦٢)
3 الجامع المسند الصحيح المختصر من حديث رسول الله(صحيح البخارى)
١٩٧ ص
(٦٣)
4 صحيح مسلم
٢٠٣ ص
(٦٤)
5 سنن أبى داوود
٢٠٨ ص
(٦٥)
6 سنن الترمذى
٢١١ ص
(٦٦)
7 سنن النسائى
٢١٣ ص
(٦٧)
8 سنن ابن ماجة
٢١٥ ص
(٦٨)
9 المستدرك على الصحيحين
٢١٧ ص
(٦٩)
فصل ششم بزرگان جرح و تعديل اهل سنت
٢٢١ ص
(٧٠)
مقدمه
٢٢٣ ص
(٧١)
گروه اول علماى رجالى
٢٢٤ ص
(٧٢)
1 اعمش
٢٢٤ ص
(٧٣)
2 ابوحنيفه
٢٢٥ ص
(٧٤)
3 شعبة بن حجاج
٢٢٦ ص
(٧٥)
4 اوزاعى
٢٢٧ ص
(٧٦)
5 مالك بن انس
٢٢٧ ص
(٧٧)
6 ليث بن سعد
٢٢٨ ص
(٧٨)
7 سفيان ثورى
٢٢٩ ص
(٧٩)
8 سفيان بن عيينه
٢٣٠ ص
(٨٠)
9 عبد الله بن مبارك
٢٣٠ ص
(٨١)
10 يحيى بن سعيد قطان
٢٣١ ص
(٨٢)
11 وكيع بن جراح
٢٣٢ ص
(٨٣)
12 عبدالرحمان بن مهدى
٢٣٢ ص
(٨٤)
گروه دوم علماى علم رجال
٢٣٣ ص
(٨٥)
1 يحيى بن معين
٢٣٣ ص
(٨٦)
2 على بن مدينى
٢٣٤ ص
(٨٧)
3 احمد بن حنبل
٢٣٥ ص
(٨٨)
4 بخارى
٢٣٦ ص
(٨٩)
5 جوزجانى
٢٣٨ ص
(٩٠)
6 مسلم بن حجاج
٢٣٨ ص
(٩١)
7 دارمى
٢٤٠ ص
(٩٢)
8 عجلى
٢٤٠ ص
(٩٣)
9 ابوحاتم رازى
٢٤١ ص
(٩٤)
10 ابوزرعه رازى
٢٤٢ ص
(٩٥)
11 ابو داوود
٢٤٣ ص
(٩٦)
12 صالح جزره
٢٤٤ ص
(٩٧)
13 ترمذى
٢٤٤ ص
(٩٨)
14 ابن خراش
٢٤٥ ص
(٩٩)
15 نسايى
٢٤٦ ص
(١٠٠)
16 ابن خزيمه
٢٤٧ ص
(١٠١)
17 عقيلى
٢٤٨ ص
(١٠٢)
18 ابن ابى حاتم
٢٤٩ ص
(١٠٣)
19 ابن حبان
٢٥٠ ص
(١٠٤)
20 ابن عدى
٢٥٢ ص
(١٠٥)
21 ازدى
٢٥٣ ص
(١٠٦)
22 دار قطنى
٢٥٣ ص
(١٠٧)
گروه سوم علماى علم رجال
٢٥٤ ص
(١٠٨)
1 حاكم نيشابورى
٢٥٤ ص
(١٠٩)
2 خطيب بغدادى
٢٥٦ ص
(١١٠)
3 ابن جوزى
٢٥٦ ص
(١١١)
4 مزى
٢٥٧ ص
(١١٢)
5 ذهبى
٢٥٨ ص
(١١٣)
6 ابن حجر
٢٥٩ ص
(١١٤)
فهرست ها
٢٦١ ص
(١١٥)
راهنماى استفاده از فهرست ها
٢٦٢ ص
(١١٦)
فهرست آيات
٢٦٣ ص
(١١٧)
فهرست روايات نبوى
٢٦٤ ص
(١١٨)
فهرست مكان ها
٢٦٥ ص
(١١٩)
فهرست اشخاص
٢٦٧ ص
(١٢٠)
فهرست اسامى كتاب ها
٢٧٧ ص
(١٢١)
فهرست منابع
٢٨٥ ص
 
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص

دانش رجال از ديدگاه اهل سنت - جديدى نژاد، محمد رضا - الصفحة ٨٦ - مبحث دوم نشانه هاى جرح راوى

عدالت راوى به قول يك نفر گفته است:

اختلفوا فى أنّه هل يثبت الجرح والتعديل بقول واحد أو لا بد من اثنين؟[١]

علما در اين كه آيا جرح و تعديل به قول يك نفر، ثابت مى‌شود يا چاره‌اى از قول دو نفر نيست، اختلاف نظر دارند.

بعد از ابن صلاح نيز ساير علما، اين مسئله را همين گونه طرح كرده‌اند[٢].

اختلاف در اثبات عدالت راوى به قول يك نفر را پيش از اين ذكر كرديم؛ امّا چنان كه ملاحظه مى‌شود، ابن صلاح و نيز ساير علماى بعد از وى، موضع اختلاف را در عبارات خود به اثبات جرح نيز تعميم داده‌اند، در حالى كه ظاهراً در اثبات جرح به قول يك نفر، جاى هيچ ترديدى نيست و موضع اختلاف، منحصر به اثبات عدالت راوى است؛ زيرا مورد اختلاف بودن در جرح، مستلزم رأيى مى‌گردد كه به يقين، هيچ يك از محدّثان و اهل علم، آن را نمى‌پذيرند، به اين بيان كه اگر بگوييم عدّه‌اى علاوه بر آن كه تعديل را از كم‌تر از دو نفر نپذيرفته‌اند، جرح را نيز از كم‌تر از دو نفر نپذيرفته‌اند، نتيجه‌اش آن مى‌شود كه اگر راوى‌اى را يك نفر جرح كند، عدّه مزبور، به اين جرح، اعتنا نكنند و روايت راوىِ مزبور را بپذيرند و همين عدّه، اگر راوى‌اى را يك نفر تعديل كند، روايت او را نپذيرند؛ زيرا فرض بر آن است كه اين عدّه، روايت راوى‌اى را مى‌پذيرند كه حدّاقل دو نفر او را تعديل كرده باشند. بنا بر اين، چگونه ممكن است بگوييم عدّه‌اى روايت كسى را كه يك نفر او را تعديل كرده، نپذيرفته‌اند و همين عدّه، روايت كسى را كه حتى يك نفر او را جرح كرده، پذيرفته‌اند؟! آيا كسى مى‌تواند ادّعا كند كه محدّثى داراى چنين رأيى بوده، در حالى كه جمهور محدّثان، حتى روايت راوىِ مجهولى را كه جرحى و تعديلى در حقّ وى ثابت نشده است، نپذيرفته‌اند تا چه رسد به آن كه يك عادل، وى را جرح‌


[١]. مقدمة ابن الصلاح، ص ٨٧.

[٢]. ر. ك: فتح المغيث، العراقى، ص ١٥١؛ فتح المغيث، السخاوى، ج ١، ص ٣١٨؛ تدريب الراوى، ج ١، ص ١٦٨.