دانش رجال از ديدگاه اهل سنت - جديدى نژاد، محمد رضا - الصفحة ١٠٤ - گفتار سوم توثيق عام صحابيان
خدا را خدا را گواه مىگيرم در مورد اصحابم! آنها را مورد غرضهاى خود قرار ندهيد. پس هر كس كه آنها را دوست بدارد، من هم به دوستى خود، ايشان را دوست مىدارم؛ و هر كس كه آنها را دشمن بدارد، من هم به دشمنىام ايشان را دشمن مىدارم؛ و هر كس كه آنها را آزار دهد، همانا مرا آزار داده است؛ و هر كس كه مرا آزار دهد، همانا خدا را آزار داده است؛ و هر كس كه خدا را آزار دهد، پس نزديك است كه او جانش را بگيرد.
دلالت اين حديث بر عموم مدّعا، بسيار روشن است.
٤. أنتم تُوَفُّون سبعين أُمّة أنتم خيرها وأكرمها على اللَّه عز و جل.[١]
شما حقّ هفتاد امّت را ادا كرديد. شما بهترين امّتهاييد و [نيز] با كرامتترينِ آنها نزد خداوند.
دلالت اين حديث، مانند دلالت حديث اوّل و بلكه بهتر از آن است.
در مجموع، چنان كه ملاحظه شد، روايات مذكور، عموم صحابيان را بى هيچ استثنايى، بهترين و با كرامتترينِ انسانها معرّفى كرده است و از دشنام دادن و دشمنى با آنان نهى كرده است و اين، به معناى ثبوت عالىترين درجه عدالت براى جميع آنان است.
خطيب بغدادى در الكفاية، بعد از نقل آيات مذكور و برخى از رواياتى كه نقل گرديدند، قديمترين سخن را در تعديل جميع صحابيان با سند خود از ابو زرعه رازى (م ٢٦٤ ق) چنين نقل كرده است:
هرگاه كسى را ديدى كه بر يكى از اصحاب رسول خدا نقيصه وارد مىكند، بدان كه او در باطن كافر است، زيرا رسول خدا حق بوده و قرآن نيز حق است و آنچه را كه او آورده، حق است، و همانا صحابيان، قرآن و سنّت را به ما رساندهاند و همانا آنان، جرح شهود ما را اراده كردهاند تا بدين وسيله، قرآن و
[١]. المستدرك على الصحيحين، ج ٤، ص ٩٤( كتاب معرفة الصحابة)؛ الإستيعاب، ج ١، ص ٩.