فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٧٩ - اِستقرار
استحباب آنها اختصاص به حال نماز ندارد) واجب نيست.(١٠)استقرار بدن مأموم هنگام قرائت امام واجب نيست.(١١)برخى، احتياط واجب را در استقرار بدن مأموم دانستهاند.(١٢)
در وجوب استقرار بدن در دو سجده سهو و نيز هنگام نشستن ميان آن دو، اختلاف است،(١٣)چنان كه در وجوب استقرار براى امام هنگام خواندن خطبه نماز جمعه(١٤)و نشستن ميان دو خطبه اختلاف است.(١٥)
٢. استقرار مكان:مكان نماز گزار در نماز واجب بايد استقرار داشته باشد؛ بدين معنا كه در حال اختيار (در غير حال ضرورت) بتواند واجبات نماز از قبيل طمأنينه، ايستادن و رو به قبله بودن را رعايت كند. بنابراين، نماز خواندن بر وسيله نقليه كه مستلزم ترك بعض واجبات ياد شده مىگردد، جز در حال ضرورت جايز نيست، ليكن در اينكه استقرار مكان، همچون استقرار بدن موضوعيّت دارد و واجبى مستقل به شمار مىرود يا طريقيّت، و تنها در صورت توقّف واجباتى همچون استقرار بدن و استقبال قبله بر آن، واجب است، اختلاف مىباشد. بنابر قول نخست، رعايت آن، حتّى در صورت امكان رعايت ديگر واجبات، لازم است، بر خلاف قول دوم.(١٦)
استقرار وجوب:مراد،ثبوت وجوب بر ذمّه مكلّف پس از تحقّق شرايط آن است، مانند استقرار وجوب حج پس از حصول استطاعت( --> استطاعت)و ترك آن در سال استطاعت. در اين صورت، مكلّف موظف است به هرصورت ممكن، حج را در سالهاى بعد به جا آورد.(١٧)
استقرار دَين:مراد، ثبوت دين بر ذمّه بدهكار است، مانند استقرار مَهر بر ذمّه شوهر كه با آميزش و نيز به قول مشهور، با مرگ يكى از زن و شوهر حاصل مىشود.(١٨)
استقرار ملكيّت:مراد، ثبات ملكيّت (عدم تزلزل) پس از اتمام عقد در فرض عدم خيار يا پس از پايان مدّت خيار( --> خيار)يا اسقاط آن است. گاهى استقرار آن پس از استيفاى منفعت است،