فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤١ - مقدمه
مقدّمه
خداوند متعال، قرآن كريم را بر سينه گشاده و نورانى برترين برگزيدهاش، حضرت محمّد بن عبداللّه صلّى اللّه عليه وآله فرو فرستاد تا آدميان را از تاريكى جهل به روشنايى علم و از بت پرستى به خدا پرستى رهنمون شود، گنجينه ارزشمند معارف الهى را بر روى مشتاقان بگشايد و گوهر درخشان سلوك بندگى را بر سالكان بنمايد. نيز، اهل بيت پيامبر عليهم السّلام را از هر آلودگى بركنار و پاكيزه داشت و «اهل الذّكر» شان خواند(١)تا دين پژوهان، جرعههاى علم و معرفت را از سرچشمه جوشان آن بنوشند و از شريعه شريعت ناب سيراب شوند. همچنين حق پويان مؤمن را براى تفقّه در دين به مراكز و حوزههاى علمى فراخواند تا پس از فراگيرى علم دين، نزد مردمان و كسان خويش باز گردند و آنان را با معارف و احكام دين آشنا كنند.(٢)خداوند متعال را بر اين نعمتهاى گرانسنگ، هزاران سپاس و ستايش.
رسالت اديان آسمانى، رساندن انسانها به هدف نهايى خلقت، يعنى مقام بندگى خالص براى خداوند متعال است. پيامبران الهى براى تحقّق اين مهم، بشر را به توحيد و يكتاپرستى، آراسته شدن به اخلاق نيك و شايسته و عمل به شريعت فراخواندهاند. اسلام نيز به عنوان آخرين و كاملترين دين آسمانى، نيل به هدف غايى را تنها از