فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٨٢ - آيه اُولوا الأرحام
(ناتوانى از پرداخت بدهى)، استناد شده است(--> اعسار)، و از اين وجوب، حرمت مطالبه دَين و زندانى كردن بدهكار١ و نيز حرمت به كار وادار كردن وى جهت پرداخت بدهى، استفاده شده است(٢)(--> دَين).
آيه انفال
آيه انفال:آيه نخست سوره انفال.
به آيه{يَسْئَلُونَكَ عَنِ الأَنفَالِ قُلِ الأَنفَالُ لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ...}بر اختصاص انفال(--> انفال)به رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله استناد شده است. به مقتضاى روايات بسيار، انفال بعد از پيامبر از آنِ امامان عليهم السّلام است(١)( --> ائمّه).
آيه اوسط
آيه اَوسط:آيه ٨٩ سوره مائده.
آيه{لايُؤَاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِى أَيْمَـنِكُم... فَكَفَّـرَتُهُ إِطْعَامُ عَشَرَةِ مَسَـكِينَ مِنْ أَوْسَطِ مَا تُطْعِمُونَ أَهْلِيكُمْ...}در بردارنده حكم كفّاره شكستن عمدى و اختيارى قسم است كه جامع تخيير و ترتيب است، يعنى شكننده سوگند ابتدا بايد يا ده بينوا را از ميانگين آنچه به خانواده خود مىخوراند، اطعام كند يا ده بينوا را لباس بپوشاند و يا يك برده را آزاد كند، و در صورت ناتوانى از اين سه چيز، بايد سه روز روزه بگيرد.(١)برخى اطعام مذكور را مستحب و دادن قُوت غالب شهر را كافى مىدانند.(٢)
برخى معتقدند از عبارت{ مِنْ أَوْسَطِ مَا تُطْعِمُونَ أَهْلِيكُمْ}استفاده مىشود كه بينوايان بايد از غير خانواده كفّاره دهنده باشند؛ از اين رو، كفّاره به كسانى كه واجب النفقه كفّاره دهندهاند، داده نمىشود.(٣)
آيه اُولاتُ الاءحمال -->آيه حمل
آيه اولوا الارحام
آيه اُولواالاءَرحام [= آيه ذوى الاءَرحام ؛ آيه اَرحام]:آيه ٧٥ سوره انفال و آيه ٦ سوره احزاب.
به عموم آيه{ ... وَ أُوْلُوا الأَرْحَامِ }